حبیب صادقزاده، نائب رئیس کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان آذربایجان شرقی و بازرس کانونعالی شوراهای اسلامی کار کشور، با اشاره به افزایش شدید قیمتها و حذف ارز ترجیحی از کالاهای اساسی گفت: آغاز طرحهای دولت برای واقعیسازی تدریجی قیمتها تبعات گستردهای دارد که بخشی از آن تاکنون دیده شده و متأسفانه در آیندهای نزدیک نیز شاهد افزایشهای بیشتر قیمتها خواهیم بود.
او هشدار داد: در چنین شرایطی فریز کردن دستمزد کارگران پیامدهای سنگینی دارد و ادامه این سیاست شکاف معیشتی را عمیقتر کرده و زندگی میلیونها خانواده کارگری را بهطور جدی تحت تأثیر قرار میدهد.
صادقزاده تأکید کرد: اگر قرار است قیمتها در بازار واقعیسازی شود، حقوق نیروی کار هم باید واقعی شود و میان این دو تعادل وجود داشته باشد. دولت نمیتواند هزینههای زندگی را به تورم جهانی گره بزند اما در بخش درآمدی با ارقام دستوری و غیرواقعی عمل کند؛ این شیوه نه عدالتمحور است و نه قابل دوام، بلکه فشار را فقط بر دهکهای پایین تحمیل میکند.
وی افزود: هدف تعیین حداقل دستمزد، حفظ کرامت انسانی و تأمین حداقلهای معیشت است، اما امروز حقوق کارگران فاصلهای نجومی با سبد واقعی زندگی دارد. سبد حداقل معیشت بالای ۵۰ میلیون تومان برآورد میشود، در حالی که حداقل حقوق کارگران بین ۱۵ تا ۱۸ میلیون تومان است. با این درآمد حتی بخش کوچکی از هزینههای ماهانه هم قابل تأمین نیست، آن هم در شرایطی که قیمت همه کالاهای خوراکی اساسی افزایش یافته است.
این فعال کارگری با انتقاد از سیاستهای حمایتی گفت: کالابرگ یک میلیون تومانی عملاً پول یک شانه تخممرغ و یک عدد روغن میشود. نه تنها این مبلغ هزینههای اساسی یک ماه خانواده را پوشش نمیدهد، بلکه پس از اجرای این سیاست بسیاری از کالاها و خدمات باز هم گرانتر شده و میشود؛ بهگونهای که حتی حقوق چند شیفت کار هم جوابگوی هزینهها نخواهد بود، چه برسد به یک میلیون تومان اعتبار.
او از شورایعالی کار، بهویژه نمایندگان دولت و کارفرمایان خواست آثار کامل آزادسازی اقتصادی و رشد شدید هزینهها را در محاسبه مزد لحاظ کنند و تأکید کرد تعیین حقوق باید بر اساس واقعیتهای جدید زندگی باشد، نه آمارهای رسمی که عمق واقعی تورم را نشان نمیدهد.
صادقزاده در پایان تصریح کرد: فریز کردن دستمزدها در برابر افزایش قیمتها نقض حقوق کارگری است و تنها نتیجه آن کاهش قدرت خرید و گسترش فقر مطلق است. همین حالا هم کارگران توان خرید ندارند. اقتصاد قوی با کارگر ضعیف و گرسنه ساخته نمیشود و ثبات اجتماعی و پایداری تولید مستقیماً به تأمین معیشت عادلانه نیروی کار وابسته است.
