ناصر چمنی، فعال کارگری، با انتقاد از طولانی شدن روند بررسی «طرح ساماندهی کارکنان دولت» اظهار کرد: این طرح از مجلس گذشته مطرح شده و اساساً نباید تا این اندازه زمانبر میشد. به گفته او، جامعه کارگری از دهه ۷۰ پیگیر این موضوع بوده اما در تمام این سالها فقط با وعدههایی روبهرو شده که متأسفانه هیچکدام تا امروز به نتیجه نرسیده است.
طرحی که در دولتها متوقف ماند
چمنی با اشاره به عملکرد دولتهای مختلف گفت: در دولتهای پیشین، از جمله دولت روحانی، اقدام مؤثری برای اجرای این طرح انجام نشد و در دولت فعلی نیز حمایتها بیشتر در حد حرف باقی مانده است. او تأکید کرد بررسی عملکردها نشان میدهد آنچه در عمل اتفاق میافتد، کاملاً با گفتهها متفاوت است.
این فعال کارگری افزود: اگر دولت واقعاً ارادهای برای اجرای طرح ساماندهی کارکنان دولت داشت، این موضوع تاکنون به سرانجام میرسید. حتی نیازی نبود که الزاماً این طرح در مجلس به تصویب برسد؛ دولت میتوانست بهراحتی به دستگاههای زیرمجموعه خود دستور دهد تا قرارداد مستقیم با کارگران منعقد کرده و پیمانکاران را حذف کنند.
پاسکاری مسئولیت بین دولت و مجلس
چمنی با انتقاد از تعلل دولت در این زمینه تصریح کرد: وقتی چنین اقدامی صورت نمیگیرد، این پیام را میدهد که عملاً تمایلی برای حل مسئله وجود ندارد و مسئولیت اجرای طرح دائماً بین دولت و مجلس پاسکاری میشود. تجربه عملکرد دولت در حوزههای مختلف نیز نشان میدهد بسیاری از مسائل به نتیجه نرسیده و به نظر میرسد در حوزه کارگری هم همین روند در حال تکرار است.
او در ادامه به واکنش دولت نسبت به اعتراضات صنفی اشاره کرد و گفت: اخیراً مشاهده کردیم که پس از اعتراض برخی اصناف، رئیس دولت ظرف کمتر از ۲۴ ساعت با نمایندگان آنها جلسه برگزار کرد. نفس این اقدام از این جهت که دستکم صدای آنها شنیده شده، قابل توجه است؛ اما بلافاصله این سؤال مطرح میشود که چرا کارگران، با این حجم از اعتراضات چه در میان شاغلان و چه بازنشستگان، نه از سوی دولت دیده میشوند و نه صدای آنها بازتابی جدی در رسانه ملی دارد.
صدایی که شنیده نمیشود
این فعال کارگری با تأکید بر مطالبات جامعه کارگری گفت: ما نه درخواست غیرعادی داشتهایم و نه مطالبهای فراتر از حقوق قانونی خود مطرح کردهایم، اما هیچ مقام مسئولی حتی در سطح معاونتها نیز حاضر نمیشود با نمایندگان واقعی کارگران جلسه بگذارد. این در حالی است که کارگران و بازنشستگان سالهاست معترضاند، اما عملاً توجهی به خواستههای بهحق آنها نمیشود. صدای طبقه کارگر باید شنیده شود.
چمنی ادامه داد: دولت اساساً کارگران را نمیبیند و برنامه مشخصی برای آنها ندارد. بیش از ۳۰ تا ۳۵ سال است که کارگران برای حذف پیمانکاران و انعقاد قرارداد مستقیم تلاش میکنند، اما هیچ دولتی تاکنون به شکل جدی به این مطالبه پاسخ نداده است.
او با تأکید بر اینکه حتی بحث قرارداد دائم مطرح نیست، افزود: مطالبه اصلی، حذف پیمانکاران و بستن قرارداد مستقیم با کارفرماست، اما همین خواسته حداقلی نیز تاکنون محقق نشده است.
در پایان، این فعال کارگری با انتقاد از عملکرد دولت پزشکیان گفت: با بررسی رفتارها و عملکرد دولت در این مدت، میتوان بهراحتی به این نتیجه رسید که اهمیت چندانی به جامعه کارگری داده نمیشود و اگر هم وعدهای مطرح میشود، در حد گفتار باقی میماند.
