حق مسکن یکی از ردیفهای رسمی در فیش حقوقی کارگران است که بهعنوان کمکهزینه برای تأمین محل سکونت پرداخت میشود. این مبلغ از جمله مزایای قانونی است و برخلاف سایر کمکهزینهها مانند حق ایاب و ذهاب یا وام مسکن، پرداخت آن برای کارفرما اجباری است. در سال ۱۴۰۳، حق مسکن مشمول مالیات بوده و حدود ۷۰ تا ۸۰ هزار تومان از ۹۰۰ هزار تومان آن کسر میشده است.
بر اساس قانون کار، پرداخت حق مسکن تنها برای کارگران مشمول این قانون الزامی است و کارکنان دولت یا مشاغل خارج از قانون کار شامل آن نمیشوند. مبلغ این کمکهزینه در انواع قراردادهای کاری اعم از دائم، موقت، پارهوقت یا پروژهای باید در فیش حقوقی درج و بهحساب کارگران واریز شود. در صورت غیبت غیرموجه یا مرخصی بدون حقوق، حق مسکن بهصورت روز شمار محاسبه میشود.
حق مسکن هر سال توسط شورای عالی کار پیشنهاد و پس از تصویب هیئت وزیران اجرایی میشود. طی سالهای گذشته، این مبلغ بدون تغییر و روی عدد ۹۰۰ هزار تومان ثابت مانده بود. در مصوبه جدید بهمن ۱۴۰۴، شورای عالی کار با افزایش آن به ۳ میلیون تومان موافقت کرده و این مصوبه برای تایید نهایی به هیئت دولت ارسال شد. در صورت تصویب، افزایش حق مسکن کارگران تنها برای دو ماه بهمن و اسفند سال جاری اجرایی خواهد شد و همراه با حقوق، عیدی و پاداش پرداخت میشود.
