سیاست تخصیص ارز ترجیحی برای واردات سالها به یکی از پیچیدهترین معادلات اقتصادی ایران تبدیل شده بود. این طرح ابتدا با هدف حمایت از مردم و کاهش فشارهای اقتصادی آغاز شد، اما به مرور زمان به یکی از منابع اصلی فساد و هدررفت منابع ارزی کشور بدل شد. پس از کشمکشهای فراوان، ارز ترجیحی بهطور ناگهانی حذف شد و دولت منابع پیشین را بهصورت نقدی به حساب شهروندان واریز میکند.
سجاد رفیع، اقتصاددان، گفت: «ارائه کالابرگ در ادامه سیاست حذف ارز ترجیحی اقدامی درست است، اما نحوه توزیع یارانه دو رویکرد دارد:
رویکرد اول: واریز نقدی یارانه به حساب مصرفکننده که حق انتخاب را برای خرید محصولات دلخواه فراهم میکند، اما ممکن است ارزش پول با گذر زمان کاهش یابد.
رویکرد دوم: دولت اقلام مشخصی را پوشش میدهد و مردم ملزم به خرید آنها میشوند که خطر کاهش ارزش پول به واسطه تورم را کاهش میدهد.»
رفیع افزود: «در شرایط تحریم، فشار اقتصادی و مشکلات معیشتی، ارائه کالابرگ سیاست مناسبی است. بسیاری از کشورها از جمله آمریکا، بخشی از جامعه را به صورت ماهانه با مبلغی مشخص حمایت میکنند تا بتوانند مایحتاج اولیه خود را تهیه کنند.» او همچنین خاطرنشان کرد که حذف ناگهانی ارز ترجیحی شاید فرصت کافی برای اجرای برنامههای دولت به صورت مرحلهای و برنامهریزیشده را فراهم نکرده است.
