«حسن عزتی» رئیس انجمن صنفی کارگران ساختمانی بانه، در ارتباط با شرایط سخت معیشتی طبقهی کارگر گفت: این روزها کارگران در میانهی جنگ و تورم، روزگار بسیار سختی را سپری میکنند. با اینهمه، گویا کارگران ایرانی و خصوصاً کارگران ساختمانی به فراموشی سپرده شدهاند و در گیر ودار قضا وقدر، بیپناه، نه به آینده بلکه فقط به اکنون خود میاندیشند. تلاششان فقط برای زنده ماندن است وبس.
او در ادامه گفت: در شهرستان بانه، علیرغم شرایط بهتر کار به نسبت سال گذشته، کارگران ساختمانی بالاجبار باید ساعتهای پایانی کار را به اضافه کاری تن دهند تا بلکه بتوانند بخش کوچکی از هزینههای سرسامآور زندگیشان را تامین کنند. اضافهکاری برای این کارگران، محصول تورم است نه یک انتخاب. و اسفبار اینکه، بیش از ۵۰درصد از کارگران ساختمانی بانه، از هرگونه بیمهای محرومند.
عزتی افزود: بخش دیگری از کارگران ساختمانی که دستمزدهایشان در زیر سایهی سنگین تورم سریعاً تبخیر شده و توانایی تامین معیشت خانوادهی خود را ندارند، در نوار مرزی و در میادینِ گاهاً مینگذاری شده یا تردد ممنوع، کولبری میکنند که متاسفانه شانس زنده ماندنشان بسیار کم است؛ انتخاب دیگر این کارگران این است که به کشور عراق و اقلیم کردستان مهاجرت کنند، زن و بچههایشان را در خانه تنها بگذارند و در اوج بیحرمتی، بردهوار در دمای ۵۰ درجه تن به کار بدهند، آنهم هر کاری.
این فعال صنفی در پایان میگوید: در مملکتی که غنی از منابع سطحی و زیر زمینی است، داستان زندگی کارگاران، رنج نامهای بیپایان است؛ متاسفانه گوش شنوایی برای شنیدن فریادهای دادخواهی کارگران نیست.
