ایران، ونزوئلا و روسیه با نفت خود سهم بزرگی در تأمین نیاز نفتی چین دارند و حدود ۳۰ درصد از نفت مصرفی چین را تأمین میکنند. ونزوئلا بهتنهایی روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت ارزان به چین میفرستاد؛ بنابراین سقوط دولت مادورو برای چین ناخوشایند است، چون یکی بعد از دیگری منافع نفتیاش در جهان را از دست میدهد.
در پی تشدید فشارها بر صادرات نفت ونزوئلا، بازار جهانی نفت شاهد یک جابهجایی استراتژیک در تأمین منابع بوده است. بر اساس اظهارات کارشناسان، از جمله آقای کبیری، ونزوئلا در حال حاضر توانایی صادرات نفت به چین را ندارد و این خلاء را ایران با قدرت پر کرده است.
کبیری توضیح میدهد که در این شرایط، ایران با ارائه تخفیفهای جذاب، نیازهای نفتی چین را تأمین میکند و این در حالی است که کشتیهای بارگیری شده در بنادر ونزوئلا نیز با محدودیتهای قانونی برای خروج مواجه هستند. این وضعیت، چین را وادار کرده است تا به منابع مطمئنتری روی آورد؛ منابعی که در حال حاضر نفت ایران و روسیه بزرگترین بخش آن را تشکیل میدهند. این فرصت، نه تنها برای افزایش حجم صادرات ایران حیاتی است، بلکه امکان اعمال شرایط بهتری در قیمتگذاری را نیز فراهم میآورد.
همزمان با تثبیت جایگاه ایران به عنوان تأمینکننده اصلی، سیستم مالی چین نیز نسبت به تبعات تحریمهای بینالمللی علیه شریک سابق خود، ونزوئلا، واکنش نشان داده است. اداره ملی نظارت مالی چین (بالاترین مقام ناظر مالی این کشور) از بانکهای سیاستگذار و مؤسسات مالی بزرگ خود خواسته است تا میزان دقیق مواجهه مالی خود با ونزوئلا را گزارش دهند.
این اقدام، که بلومبرگ نیز به آن اشاره کرده است، نشاندهنده تلاش پکن برای مدیریت شوکهای احتمالی ناشی از هرگونه توقیف یا محدودیت ناگهانی در مبادلات با کاراکاس است. این در حالی است که قراردادهای نفتی بین ایران و چین اغلب بر محوریت تهاتر یا مکانیزمهایی صورت میگیرد که کمتر در معرض ریسکهای بانکی بینالمللی سنتی قرار دارند. این دوگانگی – تأمین فیزیکی نفت از ایران و مدیریت ریسک مالی ونزوئلا – تصویر پیچیدهای از استراتژی انرژی چین را به نمایش میگذارد.
