صادق فیضآبادی / تولیدکننده و تعمیرکار تجهیزات الکترونیکی و حفاظتی
نخستین گام در راستای توانمندسازی اصناف این است که ما بتوانیم مطالبات صنفی خود را بدون هیچ دغدغهای با مدیران ارشد کشور در میان بگذاریم؛ مطالبات صنفی حول مسائل کسبوکار که شامل ساماندهی بیمه کارگران و کارفرمایان، نحوه پرداخت مالیات و... میشوند. از سوی دیگر اساسیترین و مهمترین دلیل تشکیل اتحادیهها در کشور این است که بتوان با پشتوانه آنها از مطالبات اعضا دفاع کرد؛ اما متاسفانه برخی موازیکاریها در کشور باعث شده است که به عملکرد اتحادیهها خدشه وارد شود. برخی تشکلها در اتاق بازرگانی با اتحادیههای صنفی موازیکاری دارند و همین مسئله باعث شده است که جایگاه اتحادیههای صنفی به لحاظ قانونی کمرنگ شود و توان اتحادیهها به هدر برود. در این میان باید گفت براساس قانون نظام صنفی، فعالیت اتحادیهها مشخص است و نباید اجازه داد که تشکلهای دیگر با شرح وظایفی که خود تعیین کردهاند به کسبوکار واحدهای صنفی ورود کنند؛ بلکه باید اقداماتی انجام شود که اتحادیههای صنفی قدرت لازم را در دفاع از مسئولیتهای خود داشته باشند و اجازه برخی موازیکاریها را ندهند. این در حالی است که متاسفانه جایگاه اتحادیهها در کشور چندان مشخص نیست و آنگونه که باید به نقش اتحادیههای صنفی توجه نمیشود. یکی دیگر از مسائلی که اهمیت ویژهای دارد اما توجهی به آن نمیشود این است که بودجه مشخص از سوی دولت به اتاق اصناف ایران تعلق نمیگیرد. تمام اتاقها از جمله اتاق بازرگانی و اتاق تعاون از دولت بودجه مشخص دریافت میکنند و تنها نهادی که هیچ بودجهای از دولت برای آن در نظر نگرفته نشده، اتاق اصناف ایران است، چراکه بودجه اتاق اصناف از طریق اتحادیهها تامین میشود؛ اما اینجا این پرسش مطرح میشود که نهادی که هیچگاه سربار دولت نبوده و یکی از ارگانهای ایجادکننده شغل پایدار در کشور است، نباید از سوی دولت بودجه مشخص دریافت کند؟
