علی نصیریاقدم با اشاره به وضعیت کنونی صندوقهای بازنشستگی اظهار کرد: اصلاح برخی قواعد بازنشستگی اکنون اجتنابناپذیر است، زیرا مسئله اصلی به ساختار نظام بیمهای و بازنشستگی کشور بازمیگردد.
وی توضیح داد: در ساختار فعلی، افراد حدود ۲۰ و اندی سال حق بیمه پرداخت میکنند، اما پس از بازنشستگی، مدت زمان دریافت مستمری از دوره بیمهپردازی بیشتر است و در بسیاری از موارد، با احتساب بازماندگان، این دوره حتی طولانیتر نیز میشود. به گفته او، همین موضوع ضرورت ایجاد توازن میان منابع و مصارف صندوقها را بیش از گذشته نمایان میکند.
دبیر هیأت امنای سازمان تأمین اجتماعی و صندوقهای تابعه، یکی از مهمترین چالشهای موجود را شیوه محاسبه مستمری بر اساس میانگین حقوق دو سال پایانی خدمت عنوان کرد و گفت: این روش در عمل زمینه کماظهاری دستمزد در بخش قابل توجهی از دوران اشتغال را فراهم کرده است؛ به این معنا که برخی افراد یا بنگاهها در سالهای طولانی اشتغال، حق بیمه را بر مبنای دستمزدهای پایینتر پرداخت میکنند، اما در دو سال پایانی، حقوق اعلامی افزایش مییابد و مستمری نیز بر همان مبنا محاسبه میشود.
به گفته وی، نتیجه این روند، ایجاد فاصله میان منابعی است که در طول سالهای اشتغال وارد صندوقها میشود و تعهداتی که در دوران بازنشستگی بر عهده صندوق قرار میگیرد؛ شکافی که بخشی از ناترازی صندوقهای بازنشستگی نیز از همین محل ناشی میشود.
نصیریاقدم با تأکید بر ضرورت اصلاح سازوکارهای انگیزشی در نظام بیمهای کشور اظهار کرد: باید شرایطی فراهم شود که بیمهشدگان نسبت به میزان واقعی دستمزدی که بر اساس آن حق بیمه پرداخت میشود، حساس باشند و بدانند مستمری آینده آنها ارتباط مستقیمی با همین موضوع دارد.
وی افزود: اگر سازوکاری طراحی شود که بیمهشده در تمام دوران اشتغال نسبت به حقوق واقعی ثبتشده خود حساسیت داشته باشد، علاوه بر تقویت منابع صندوقها، شفافیت بیشتری نیز در بازار کار ایجاد خواهد شد.
دبیر هیأت امنای سازمان تأمین اجتماعی و صندوقهای تابعه با اشاره به موضوع سن بازنشستگی گفت: افزایش امید به زندگی، تغییر ساختار جمعیتی و تحولات بازار کار، مسائلی هستند که در بسیاری از کشورهای جهان نظامهای بازنشستگی را ناگزیر به اصلاح کردهاند.
وی تصریح کرد: هدف از اصلاح قوانین بازنشستگی صرفاً افزایش سن بازنشستگی نیست، بلکه باید سازوکارهایی طراحی شود که افراد برای ادامه فعالیت اقتصادی انگیزه بیشتری داشته باشند. به گفته او، در بسیاری از کشورها برای افرادی که مدت بیشتری در بازار کار باقی میمانند، مزایا و مشوقهایی در نظر گرفته میشود تا هم رفاه فرد افزایش یابد و هم منابع صندوقهای بازنشستگی تقویت شود.
نصیریاقدم تأکید کرد: اصلاحات پارامتریک در صندوقهای بازنشستگی، تجربهای است که تقریباً در تمامی نظامهای بازنشستگی جهان اجرا شده و هدف اصلی آن حفظ پایداری صندوقها و صیانت از حقوق نسلهای آینده بیمهشدگان است.
وی در پایان خاطرنشان کرد: هرگونه اصلاح در قوانین بازنشستگی باید با رعایت حقوق مکتسبه افراد، اقناع افکار عمومی و در نظر گرفتن منافع بلندمدت جامعه بیمهشدگان انجام شود تا بتواند به افزایش پایداری نظام بازنشستگی کشور منجر شود.
