اگر به جنوب کشور، عسلویه یا خوزستان سفر کنید، مشعلهایی را میبینید که بیوقفه میسوزند و گاز فلر را به دود و آلودگی تبدیل میکنند. این فلرها تنها منبع آلودگی زیستمحیطی نیستند؛ بلکه بخشی از منابع نفت و گاز کشور را که متعلق به نسلهای امروز و آینده است، نابود میکنند.
در همین زمینه، حسن عباسزاده مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران اعلام کرده تاکنون ۱۴ فلر خاموش شده و حدود ۱۴ میلیون مترمکعب گاز صرفهجویی شده است. به گفته او، این گازها به پالایشگاه بیدبلند خلیج فارس ارسال شده و بهعنوان خوراک پتروشیمیها مورد استفاده قرار گرفتهاند.
با این حال، مشعلها همچنان در نقاط مختلف جنوب کشور فعالاند و خاموشی فلرها هنوز به یک روند فراگیر تبدیل نشده است.
علی شمس اردکانی، استاد سابق اقتصاد انرژی دانشگاه تهران، با انتقاد صریح از تداوم فلرسوزی تأکید میکند:
منابع نفت و گاز جزو ثروت و سرمایه ملی هستند و سوزاندن آنها، بهویژه تبدیل گاز به انرژی حرارتی، اقدامی نادرست و غیرعقلایی است.
او میگوید: سوزاندن گاز مشعلها کار سفیهانه است و این گازها باید جمعآوری شده و به محصولات با ارزش افزوده بالا تبدیل شوند.
به گفته این استاد اقتصاد انرژی، روزانه حدود ۴۰ میلیون مترمکعب گاز مشعل در کشور سوزانده میشود؛ گازی که حق نسلهای آینده است و میتواند نقش مهمی در توسعه صنایع پاییندستی و افزایش درآمد ملی داشته باشد.
مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران اعلام کرده است که با سرمایهگذاری در طرحهای NGL 3100 و NGL 3200، قرار است گازهای مشعل جمعآوری و به پالایشگاه بیدبلند خلیج فارس منتقل شود.
اما هر پروژه NGL دستکم ۲ میلیارد دلار سرمایه نیاز دارد؛ رقمی که در شرایط فعلی اقتصاد کشور بهسختی تأمین میشود. نتیجه؟
فلرها میسوزند و وعدهها تکرار میشوند.
کارشناسان امیدوارند با تحقق این پروژهها، بخشی از فلرها خاموش شده و گازهای هدررفته به ثروت ملی، خوراک صنعت و درآمد پایدار تبدیل شود؛ مسیری که سالهاست درباره آن صحبت میشود، اما هنوز به نقطه مطلوب نرسیده است.
