اگر به جنوب کشور، عسلویه یا خوزستان سفر کنید، مشعلهایی را میبینید که بیوقفه میسوزند و گاز فلر را به دود و آلودگی تبدیل میکنند. این فلرها تنها منبع آلودگی زیستمحیطی نیستند؛ بلکه بخشی از منابع نفت و گاز کشور را که متعلق به نسلهای امروز و آینده است، نابود میکنند.
خاموشی ۱۴ فلر؛ اما آتش هنوز روشن است
در همین زمینه، حسن عباسزاده مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران اعلام کرده تاکنون ۱۴ فلر خاموش شده و حدود ۱۴ میلیون مترمکعب گاز صرفهجویی شده است. به گفته او، این گازها به پالایشگاه بیدبلند خلیج فارس ارسال شده و بهعنوان خوراک پتروشیمیها مورد استفاده قرار گرفتهاند.
با این حال، مشعلها همچنان در نقاط مختلف جنوب کشور فعالاند و خاموشی فلرها هنوز به یک روند فراگیر تبدیل نشده است.
سوزاندن گاز؛ اشتباه اقتصادی و بیمنطقی آشکار
علی شمس اردکانی، استاد سابق اقتصاد انرژی دانشگاه تهران، با انتقاد صریح از تداوم فلرسوزی تأکید میکند:
منابع نفت و گاز جزو ثروت و سرمایه ملی هستند و سوزاندن آنها، بهویژه تبدیل گاز به انرژی حرارتی، اقدامی نادرست و غیرعقلایی است.
او میگوید: سوزاندن گاز مشعلها کار سفیهانه است و این گازها باید جمعآوری شده و به محصولات با ارزش افزوده بالا تبدیل شوند.
روزانه ۴۰ میلیون مترمکعب گاز دود میشود
به گفته این استاد اقتصاد انرژی، روزانه حدود ۴۰ میلیون مترمکعب گاز مشعل در کشور سوزانده میشود؛ گازی که حق نسلهای آینده است و میتواند نقش مهمی در توسعه صنایع پاییندستی و افزایش درآمد ملی داشته باشد.
پروژههای میلیارددلاری؛ گره اصلی فلرسوزی
مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران اعلام کرده است که با سرمایهگذاری در طرحهای NGL 3100 و NGL 3200، قرار است گازهای مشعل جمعآوری و به پالایشگاه بیدبلند خلیج فارس منتقل شود.
اما هر پروژه NGL دستکم ۲ میلیارد دلار سرمایه نیاز دارد؛ رقمی که در شرایط فعلی اقتصاد کشور بهسختی تأمین میشود. نتیجه؟
فلرها میسوزند و وعدهها تکرار میشوند.
امید به خاموشی مشعلها
کارشناسان امیدوارند با تحقق این پروژهها، بخشی از فلرها خاموش شده و گازهای هدررفته به ثروت ملی، خوراک صنعت و درآمد پایدار تبدیل شود؛ مسیری که سالهاست درباره آن صحبت میشود، اما هنوز به نقطه مطلوب نرسیده است.
دیدگاهها
ارسال نظر