زهرا طهرانی / روزنامه نگار
مشکلات تحریمها و روابط بانکی در حالی بهانهای برای کشورهای طرف تجاری ما شده که البته بیشتر، آنهایی که هم از ما خرید میکنند و هم کالا میفروشند، از این آب گلآلود ماهی میگیرند. بهعنوان مثال کشور هند که خریدهای کلان برنج و چای از آن داریم، وقتی بخواهد کالا وارد ایران کند، بهراحتی سوئیفت باز میکند و هیچ مشکلی نخواهد بود، اما اگر قرار باشد ما کالایی به این کشور صادر کنیم، بانکها همکاری نمیکنند و میگویند تحریم اجازه نمیدهد. ما برای ورود کالای ایرانی به هندوستان موانع تعرفهای عجیب و غریب داریم و این در حالی است که ایران در تولید بسیاری از محصولات مورد نیاز آنها مانند زعفران، کشور اول جهان است و جای سوال است که میخواهند این محصولات را از کجا تهیه کنند وقتی ما دمدستترینیم برایشان؟ به هر حال متاسفانه ما بهراحتی بازار ایران را در اختیار آنها قرار دادهایم که البته هرچند برای خودمان نیز فرصت است و به محصولات هندی برای بازار داخلی نیاز داریم، اما باید بالانس و تعادلی در قالب توافقنامه برد- برد و با حسن نیت وجود داشته باشد، نه فقط برای هند، بلکه با دیگر کشورهایی که چنین تجربهای را با آنها هم داریم. وقتی بالای یک میلیارد دلار برنج و چای از هند وارد میکنیم، به همین تناسب هم باید بازار هندوستان در اختیار ایران قرار گیرد و گشایش تعرفهای برای محصولات کشاورزی و غذایی (فقط غیرنفتی) برای ما ایجاد شود، بدون کمترین مشکل تعرفهای. هندیها عجیب و غریب رفتار میکنند. جاده تجارت دوطرفه است و باید منافع برد- برد برقرار باشد، نه اینکه فقط کشوری بخواهد صادر کند و موانعی برای ورود کالا به کشور خود داشته باشد. دلیلی ندارد بازار خودمان را با چنین ارزش بالایی در اختیار هندیها قرار دهیم، در صورتی که شاید بتوان از دیگر کشورها هم برنج را بهآسانی خرید و تهاتر کالایی را نیز با آنها برقرار کنیم. ضمن اینکه کشورهای بسیاری هم چنین درخواستی به ایران دادهاند. بنابراین به نظر میرسد وزارت جهاد کشاورزی باید تدبیری بیندیشد تا بتوانیم در مذاکره تعرفهای با هندیها و حتی دیگر کشورها این بخش را بهعنوان یک اهرم تنظیمکننده تراز محصولات کشاورزی مد نظر قرار دهیم.
