نگاهی به وضعیت صنعت نمایشگاهی ایران در نیم قرن گذشته نشان میدهد، برپایی نمایشگاههای تخصصی تا پیش از پیروزی انقلاب بیشتر به شهر تهران محدود میشد.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، نگاهی به وضعیت صنعت نمایشگاهی ایران در نیم قرن گذشته نشان میدهد، برپایی نمایشگاههای تخصصی تا پیش از پیروزی انقلاب بیشتر به شهر تهران محدود میشد. ۲۸ شهریور ماه ۱۳۵۹ یعنی تقریبا دو سال پس از پیروزی انقلاب هفتمین نمایشگاه بین المللی تهران با حضور ۱۵ کشور خارجی برگزار شد.
مهمترین تفاوت این نمایشگاه نسبت به نمایشگاههای پیش از انقلاب آن بود که بنا به درخواست مقامات ایرانی، کشورهای خارجی حاضر در نمایشگاه به جای نمایش کالاهای لوکس، کالاهای تولیدی، صنعتی و واسطهای خود را به نمایش گذاشتند.
البته کمی بعد جنگ تحمیلی عراق علیه ایران آغاز شد و دیگر برپایی نمایشگاه دیگر یک ضرورت به شمار نمیآمد. به همین دلیل هم نقش آن در تولید ناخالص ملی و اثرگذاری آن بر صنایع داخلی، صادرات و واردت تا حدودی فراموش شد.
در پایان دهه ۶۰ و پایان یافتن جنگ، این موضوع به عنوان یکی از مولفههای بازسازی صنایع و راهی برای توسعه صادرات باز هم مورد توجه مسئولان قرار گرفت. کمتر از یک دهه بعد بحث ایجاد نمایشگاههای تخصصی به جای نمایشگاههای بین المللی کلان در ایران مطرح شد و صنعت نمایشگاهی وارد مرحلهای تازهتر شد.
در این سالها پس از برگزاری چندین دوره نمایشگاه بین المللی بازرگانی عمومی در تهران مشکلاتی مانند ترافیک، دغدغههای حمل و نقل و کمبود فضای نمایشگاهی در کنار تاکید مسئولان بر معرفی و توانمندی استانهای دیگر باعث شد تا مراکز استانی هم پای به عرصه صنعت نمایشگاهی بگذارند.
بر همین اساس هم استانهایی از جمله تبریز، مشهد، کرمان، اصفهان، شیراز، کیش و غیره چند سالی است که به صورت فصلی، سالانه و دوسالانه میزبان نمایشگاههای ملی و بین المللی هستند.
