یک کارشناس گردشگری معتقد است گردشگری روستایی باید براساس توسعه پایدار فعال شود و باید سود و سهم مردم بومی از درآمد حاصل از گردشگری نیز در نظر گرفته شود.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، بابک مغازهای به روزنامه «گسترش تجارت» گفت: در گردشگری روستایی گردشگران به مناطق روستایی، سنتی و بومی سفر میکنند تا از فضای آنجا لذت برده و با سبک جدیدی از زندگی آشنا شوند. گردشگران با سفر به روستاها سبک متفاوتی از زندگی در خانهها و فضاهای کوچکتر و محدودتر را تجربه میکنند. ایران بهدلیل تنوع قومی و محیطی میتواند از جمله کشورهایی باشد که بهطور گستردهای از گردشگری روستایی بهرهمند میشوند.
مغازهای با اشاره به ظرفیتهای گردشگری روستایی در کشور بیان کرد: معماری، تاریخ، فرهنگ، سبک زندگی، آیینها، پوششها، غذاها و بازیهای بسیار متنوعی در گردشگری روستایی مورد توجه قرار میگیرند. نوعی دیگر از حوزههای گردشگری که گردشگری کشاورزی است را نیز در روستاها میتوان یافت چراکه بسیاری از زمینههای گردشگری کشاورزی در روستاها وجود دارند.
مغازهای افزود: گردشگری کشاورزی نوعی گردشگری است که گردشگران مدتی در منطقهای که در آن فعالیت کشاورزی، دامپروری و صنایع وابسته وجود دارد، اقامت کرده و در حوزه کشاورزی فعالیت میکنند. در توسعه گردشگری روستایی باید این نکته را هم در نظر گرفت که گردشگری روستایی نباید معیشت جایگزین شود و تمام مردم روستا روی گردشگری تمرکز کنند. باید عنصر تولید، کشاورزی، دامپروری، صنایعدستی و فرهنگ بومی و محلی را در روستا حفظ و گردشگری آنها را تکمیل کنیم.
وی با اشاره به اینکه گردشگری روستایی میتواند از مهاجرت روستاییان جلوگیری کند، زیرا میتواند اقتصاد و معیشت روستا را بهبود بخشیده و روحیه خودباوری را در میان روستاییان افزایش دهد، بیان کرد: این امر میتواند انگیزهای باشد تا جوانان روستایی در روستا باقی بمانند و افرادی که توان کمتری در مشاغل روستایی مانند کشاورزی و دامپروری دارند میتوانند در صنعت گردشگری فعالیت کنند و این همه به شرطی است که ما منابع زیستمحیطی و طبیعی را در روستاها حفظ کنیم. اگر عنصر و فرهنگ روستا و زندگی روستایی را از گردشگری روستایی خارج کنید دیگر جاذبهای در آن باقی نمیماند.
سودآوری همراه با پایدار بودن سود
مغازهای با اشاره به لزوم فعال کردن گردشگری روستایی بر اساس توسعه پایدار بیان کرد: بهطور کلی هنگام توسعه گردشگری روستایی تنها جنبه درآمدزایی آن در نظر گرفته میشود این در حالی است که افرادی که درصدد کسب سود و ایجاد درآمد از گردشگری هستند باید بدانند که یکی از شاخصهای مهم اقتصاد «پایداری» است. زمانی که به سودآوری فکر میکنیم باید به پایدار بودن سود نیز بیندیشیم. به زبان ساده اشخاصی که برای کسب سود اقتصادی و فعالیتهای اقتصادی برنامهریزی میکنند باید برای اقتصاد پایدار و پویا نیز برنامهریزی کنند. در اقتصاد پویا و پایدار ضمن بهرهبرداری خردمندانه از منابع موجود برای بقا و پایداری مسئولانه منابع نیز میکوشند، چراکه اگر منابع موجود از میان بروند و تخریب شوند ممکن است درحالحاضر سودآوری داشته باشیم اما در آینده منابعی برای بهرهبرداری نداشته و سودآوری دچار چالش میشود.
او افزود: در صنعت گردشگری بهعنوان بستر نوین اقتصادی نیز باید به منظور حفظ بقای منابع موجود و توسعه گردشگری بهطور همزمان برنامهریزی شود. میراث فرهنگی ملموس، ناملموس، محیطزیست و منابع طبیعی از منابع گردشگری هستند که به منظور حفظ توازن و پایداری در گردشگری باید تداوم داشته باشند. یکی از عناصر گردشگری پایدار، پایداری منابع و عنصر دیگر تقسیم منافع است؛ به این معنا که منافع اقتصادی باید بین افرادی که در گردشگری ذینفع هستند تقسیم شود، در عین حال باید جامعه محلی نیز از درآمد گردشگری محله خود سهمی داشته باشند.
