نمایشگاه رسانههای دیجیتال «اریک اکسل اِگِلینگ»، هنرمند و انیماتور سوئدی شامگاه شنبه در نگارخانه سروناز آغاز بکار کرد.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از مهر، «اریک اکسل اِگِلینگ»، هنرمند و انیماتوری سوئدی است که با رسانههای دیجیتال کار میکند.
اگلینگ به مقولات وضوح واگردان (Critical Resolution) و نظریه ی فشردگی ( Compression Theory) علاقهمند است، و در آثار خود - بیشتر با استفاده از مدیوم هایی از قبیل ویدئو و منابع نوری متحرک - به واکاوی این مقولات از طریق رنگهای درخشان و حرکات انسان نگر (Anthropic) میپردازد.
او شیفته تلفیق فرآیندهای فراکافتی (Analysis) و هم نهاد (Synthesis) است، و جستار در این موارد را با زمینه هایی از قبیل موسیقی بصری، فیلمسازی ساختارمدار، و ویدئوی انتزاعی مرتبط میداند. اگلینگ در حال حاضر در استکهلم سوئد زندگی میکند.
در یادداشت «پروژه دارالحکومه» بر ۳ اثر به نمایش گذاشته شده از اریک اکسل اِگِلینگ در این نمایشگاه آمده است: «فاصله ذهنیت، توقع و احساس هنرمند دیجیتال از تولید یک اثر، با "اثر تولید شده نهایی" در کجاست؟ در مدیوم، ابزار، متغیرهای سخت افزاری و نرم افزاری! ».
این پروژه با محوریت ارجحیت روند (پروسس) آفرینش یک اثر، بر محتوا، سعی بر نمایش این مراحل در جایگاه خود اثر را دارد.
نمایشی که در آن هنرمند به بازآفرینی وجوحی جدید از زیبایی در یک اثر از سینمای ایران که کمتر کسی آن را ندیده، پرداخته است. توسط متغیرهای کامپیوتری و برنامه نویسی، هنرمند با دریافت یک پیکسل از هر یک فریم از فیلم جدایی نادر از سیمین و چینش تمام پیکسلها در یک کادر، مخاطب را در معرض تصویری قرار میدهد که در آن واحد میتواند تمام فیلم را در یک فریم ببیند، هر پیکسل و ثانیه از این قاب گویای وجهی تازه از فیلم به مخاطب است.
علاوه بر ارائه وجوه جدید زیبایی شناسانه و برسی زوایای جدید از، از آن خودسازی یک اثر معروف، هنرمند به چالشی جدید در نقش رسانه در مشاهده یک اثر ویدیویی دیجیتال میپردازد. چالشی به نام «کامپرس» یا فشردهسازی فایلهای ویدیویی. به طوری که در این شکل ارائه از یک اثر، هنرمند راه را بر ابزارها (نرم افزارها) فشردهسازی فایلهای ویدیویی بسته و به ارائه سطح جدیدی از خلوص در ارائه اثر دیجیتال میپردازد.
پس از گذشت سالها از کاربری عمومی نرم افزارهای ویرایش تصویر و با فراگیر شدن این امکانات توسط ابزارهای دیجیتال، امروزه تغییر وضوح یک تصویر با استفاده از فیلترهای رایجی چون بلر یا شارپن جزوی از زندگی روزمره هنرمند دیجیتال و یا حتی تمامی مردم شده است.
در این پروژه هنرمند با نگاهی موشکافانه و تحلیلی به فیلتر بلر و شارپن، که با توجه به عملکرد کاملا متفاوت و در دوجهت مخالف هستند، سعی بر فراهم کردن بستری کرده که در آن این دو فیلتر به پرفورمنسی دیجیتال بپردازند. تصویری پرداخته شده توسط کامپیوتر که در معرض همزمان دو فیلتر کاملن متضاد قرار گرفته! این کشاکش دیجیتال میتواند در عین غیر قابل پیشبینی بودن، باعث پرفورمنسی شود که نتیجه آن تصویری انتزاعی و تجربهای جدید از کاربرد دو فیلتر تصویری معمول از زندگی روزمره عصر ما باشد.
در این پروژه هنرمند با همکاری با «Janine Harrington» به تحلیل دو عنصر حرکت و رنگ در حرکت انسان پرداخته، ترکیبی از حرکات بدن و برنامه نویسی که نتیجه نهایی تصویری بسیار انتزاعی شده که در آن هنرمند با دریافت دادهها از حرکت انسان و شفافسازی بر اساس رنگ، فضایی جدید از این پرفورمنس را در بعد دیجیتالی آن ارائه کرده است.
