رئیس هیات مدیره و مدیرعامل انجمن ندای معلولان ایران میگوید: در شرایط فعلی، سامانه حملونقل عمومی ما برای استفاده از معلولان امکانات اندک و نامناسبی داشته و بسیار ضعیف است و معلولان شرایط استفاده از حملونقل عمومی بهویژه اتوبوس و مترو را ندارند.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، محمود کاری در پاسخ به «گسترشتجارت» با انتقاد از وضعیت فعلی حملونقل عمومی در خدماترسانی به معلولان گفت: اگر معتقدیم حملونقل عمومی باید فراگیر و برای همه دسترسپذیر باشد، باید گفت سامانه حملونقل عمومی ما شرایط و استانداردهای لازم را برای استفاده افراد دارای معلولیت ندارد. او ادامه داد: بهعنوان نمونه به جز برخی ایستگاههای اتوبوس تندرو (بیآرتی)، هیچیک از ایستگاههای اتوبوس برای استفاده افراد ویلچردار مناسب نبوده و آنها امکان رفتن روی سکوی ایستگاه را ندارند. از سوی دیگر، سطح سکوی ایستگاهها با ارتفاع کف اتوبوس هماهنگی ندارد و به همین دلیل افراد ویلچردار نمیتوانند سوار اتوبوس شوند.
کاری با اشاره به ضعفهای سامانه تاکسیرانی در جابهجایی معلولان گفت: متاسفانه فعالان تاکسیرانی ما هم آموزش لازم را ندیدهاند و با تصور اینکه گذاشتن ویلچر فرد معلول در صندوق عقب و کمک کردن به او برای سوار شدن به خودرو، اقدامی زمانبر است، تمایلی به سوار کردن این افراد ندارند. درواقع رانندگان تاکسی آموزش لازم را در این زمینه ندیدهاند و به همین دلیل همکاری لازم از سوی تاکسیرانی با معلولان انجام نمیشود این درحالی است که سامانه تاکسیرانی باید انعطاف بیشتری نسبت به این افراد داشته باشد.
وی همچنین در بیان مشکلات سامانه مترو برای استفاده معلولان توضیح داد: حدود ۵ خط مترو در تهران بهطور کامل فعال شده و در مجموع این خطوط حدود ۱۶۰ ایستگاه ورودی و خروجی داریم. در بازدیدهای میدانی مشاهده کردیم از بین تمام این ایستگاهها، فقط برای حدود ۱۰ ایستگاه، آسانسورها فعال شده و افراد را از کف خیابان تا ایستگاه قطار میبرد که همین آسانسورها هم برخی اوقات قفل بوده و قابل استفاده نیستند.
کاری با تاکید بر اینکه سامانه حملونقل عمومی به هیچ عنوان به کمک افراد دارای معلولیت نمیآید، گفت: در شرایط فعلی، سامانه حملونقل عمومی ما برای استفاده از معلولان امکانات اندک و نامناسبی داشته و بسیار ضعیف است و معلولان شرایط استفاده از حملونقل عمومی بهویژه اتوبوس و مترو را ندارند و میتوان گفت درمجموع ۱۰ درصد امکانات لازم برای استفاده معلولان از حملونقل عمومی فراهم است.
او یادآوری کرد: ما میدانیم در ساعتهای اوج سفرهای درونشهری در صبح و بعدازظهر، حملونقل عمومی بسیار پرتقاضا و مدیریت آن دشوار است اما نباید فراموش کنیم معلولان نیز مایل به حضور در جامعه و کار هستند اما نمیتوانند از سامانه حملونقل عمومی بهعنوان بخشی از حقوق شهروندی خود، استفاده کنند. این افراد اگر بخواهند برای تردد در شهر، هر روز از تاکسیهای دربست و آژانس استفاده کنند، باید همه حقوق خود را- اگر مشغول به کار باشند- صرف رفتوآمد کنند.
استانداردهای جهانی
به گفته مدیرعامل انجمن ندای معلولان ایران، زیرساختهای استفاده معلولان از حملونقل عمومی در بیشتر کشورها فراهم شده و تردد معلولان در شهر، مسئلهای حل شده است. او در این زمینه گفت: بهعنوان نمونه در اروپا اتوبوسهایی با سطح پایین وجود دارد که بعد از توقف، رمپ آن باز شده و فرد معلول به راحتی سوار میشود یا در ژاپن، آسانسورهای ویژه معلولان در مترو وجود دارد و با توجه به فرهنگسازی انجام شده، مردم جلوی این آسانسورها تجمع نمیکنند و میدانند ویژه معلولان است. در ضمن بعد از اینکه فرد معلول با آسانسور پایین میرود، ماموری در مترو با رمپ متحرک، به او کمک میکند سوار مترو شود. وی یادآوری کرد: چنین همکاریهایی از سوی سامانه حملونقل عمومی ما با معلولان نمیشود و در این زمینه کمکاری داریم. درواقع باید گفت درحالی که در دنیا این مسئله حل شده است، در کشورهای جهان سوم حرکت به سوی تسهیل تردد معلولان در شهر دیر آغاز شده و مشکلات حل نشده باقی مانده است.
سامانه ویژه معلولان؛ لازم اما ناکافی
آنطور که کاری میگوید، با توجه به تلاش و پیگیریهای چند سازمان مردمنهاد در زمینه معلولان، در سال ۹۰ با همکاری شهرداری تهران، سامانه حملونقل شهری ویژه معلولان و جانبازان راهاندازی شد که شامل تعدادی خودرو ون سفیدرنگ است و افراد معلول را با هزینهای اندک در شهر جابهجا میکند.
او تاکید کرد: اگرچه این سامانه مزیتهایی دارد و با این شیوه، شهرداری سعی کرده ضعف حملونقل عمومی در خدماترسانی به معلولان را جبران کند، اما فقط جوابگوی حدود ۱۵۰۰ نفر است در حالیکه تهران دستکم ۱۰۰ هزار معلول نیازمند این خدمات دارد و درحالحاضر فقط حدود ۳ درصد از معلولان از این خدمات استفاده میکنند.
او یادآوری کرد: از شهرداری تهران انتظار داریم در کنار حملونقل عمومی که برای استفاده عموم مردم است، دستکم در ۴ نقطه شهر تهران پایگاههای ویژه حملونقل عمومی معلولان را راهاندازی کند و تا زمانی که شرایط سامانه حملونقل عمومی شهر برای معلولان مطلوب و قابل استفاده نشده، آنها بتوانند از خدمات ویژه استفاده کنند.
