محمد ترکمان/ کارشناس ارشد تاریخ معاصر ایران
در سالهای پس از بهمن ۵۷، نام برخی موسسهها و بیمارستانها و مسجدها و شهرها و خیابانها و میدانها بدون توجه و تأمل و بررسی تغییر یافت. مرحوم آیتالله طالقانی در مدت کوتاه پس از بهمن ۵۷ که حیات داشت با این امر مخالفت و حتی در بیانیهای که صادر کرد نسبت به تغییر نام بیمارستان امیراعلم به آیتالله طالقانی، اعتراض و درخواست کرد فورا نام او برداشته و بیمارستان به همان نام اصلی نامیده شود. خوشبختانه این کار انجام و اکنون بیمارستان به همان نام پیشین، نامیده میشود. البته مرحوم طالقانی در همان بیانیه؛ معیارهایی را برای معدود نام هایی که باید تغییر کند، بیان فرموده بودند که متأسفانه مورد توجه قرار نگرفت و... نکتهای که در اینجا میخواهم یادآوری کنم عبارت است از نظر موسس «دانشگاه کرمان» زنده یاد مهندس علیرضا افضلیپور درباره نام آن دانشگاه، که اندوخته و ثروت خود را صرف ایجاد و توسعه آن کرده است. در اینجا از خاطرات یکی از پیشکسوتان مطبوعات کرمان، آقای محمد محمدی که در ضمن از نزدیکان مرحوم مهندس افضلیپور و خانواده او نیز بوده است، بهره میگیرم. این خاطره در آبان ۱۳۸۸ در روزنامه «صبح کرمان» با عنوان: «همه باید مهندس افضلی پور بزرگ را قدر بدانیم» منتشر شده است. آقای محمدی پس از شرح روابط و خاطرات خود با مرحوم افضلیپور در پایان مقاله خود چنین مینویسد: «مسئلهای که مرا به عنوان ارادتمند آن بزرگوار رنج میدهد، این است که هنگام نامگذاری دانشگاه، همه ارادتمندان میخواستند به نام دانشگاه افضلیپور باشد، ولی آن مرحوم با قاطعیت رد کرد و گفت: به طور حتم به نام دانشگاه کرمان باشد و نامههایی که برای مکاتبه چاپ کردند، سرتیتر آن «دانشگاه کرمان» بود که موجود است. زمانی که نام آن را برخلاف تمایلش انتخاب کردند، گفت: «مانعی ندارد. خدا را شکر کنید که به نام یک بیهنر نامگذاری نشده است! » به عقیده نویسنده، چون در بسیاری نقاط، نام شهید باهنر بر سردر بسیاری از مکانها و جایگاهها دیده میشود و حتما او زنده است، بهتر است خواسته افضلیپور که تمام دار و ندار خود و همسر بزرگوارش را (براساس سندی که خود تنظیم کردم) به مردم کرمان بخشید و بزرگترین دانشگاه را ساخت به همان نام دانشگاه کرمان که خواسته بنیانگذار آن بود، نامیده شود و اطمینان دارم اگر شهید باهنر در قید حیات بود، به شخصه با این پیشنهاد موافقت میکرد و نمیخواست شادروان افضلیپور ناراضی باشد، و هماکنون آرزو دارم با انتشار این مقاله، آن مرد بزرگ را به خواستهاش برسانم.» ضمن سپاس از آقای محمد محمدی نویسنده مقالهای که قسمتی از آن را خواندید، من نیز آرزو دارم خواسته مرحوم افضلیپور محقق شود تا هم حقالناس تضییع نشده باشد و هم به دستور قرآنی و شرعی که عبارت است از تخطی نکردن از وصیت واقف درباره مورد وقف، عمل شود و هم اهل خیر از انجام کار نیکو دلسرد نشوند. امید آنکه در این امر خیر خانواده شهید باهنر، بهویژه برادر آن مرحوم آقای مهندس باهنر پیشقدم شوند و نام نیکی از خود به یادگار بگذارند.
