عبدالحسین علوی/ نویسنده و شاعر
به نام آنکه تعلیم قلم داد. ۱۴تیر به عنوان روز قلم نامگذاری شده و من نیز این یادداشت را به پاسداشت قلم و گرامیداشت این روز ارجمند تقدیم شما عزیزان و اهل قلم میکنم. باشد که قبول افتد، قلم ابزار نگارش است و آن نگارگر بزرگ، آن مهربان دلربا، که جهان با عظمت را با قلمش به زیبایی هرچه تمامتر آفریده و اینهمه را در کتاب سترگ قرآن گرد آورده و بر سینه انسانی امین و دلآرا، نازل کرده و در جامعهای بدوی و سرزمینی بیآب و علف، خشک و سوزان، بر زبان او جاری کرده و در آغازین لحظات بعثت آن پیامآور امی، او را به خوانش کتاب هستی (قرآن) فرا میخواند، و پیام بیداری نوع بشر را، با اقرأ میآغازد، که (اقرا بسم ربک الذی خلق، خلق الانسان من علق، اقرا و ربک الاکرم، الذی علم بالقلم،) خوانش کتاب هستی از جانب هستیبخش که آفرینشاش ازسر کرامت بیکرانه اوست، من نکردم خلق تا سودی کنم/ بلکه تا بر بندگان جودی کنم و همین ویژگی است که مهربانی و لطف او را ویژه و متفاوت میکند، (اقرا و ربک الاکرم) پرورشدهندهای که از سر کرامتش میآفریند و تعلیم قلم آفرینندگی و خلاقیت را به او و نوع بشر میآموزد: تو مگو ما را بدان شه بار نیست/ با کریمان کارها دشوار نیست (الذی علم بالقلم) میآموزد، آنچه را که نمیدانست، (علم الانسان مالم یعلم) و پای انسان را برای گریز از جهل به نگرش به هستی و تفکر و تدبر و عقلانیتی فراگیر باز میکند تا آگاهانه در هستی گام بگذارد، و ذهن فعالش را به کار بگیرد، تا سرکشی و نافرمانی نکند، و در مدار قانونمندیهای حاکم بر هستی قانونمند حرکت کند، و حریم قلم را نشکند: اندرین محضر خردها شد ز دست/ چون قلم اینجا رسیده شد شکست از این رو برای نمایش ارج قلم و هر آنچه از ابزار نگارش است سوگند یاد میکند، به قلم این مایه بیپایان هستی، که (ن والقلم و مایسطرون) و قلم دروازه ورود به آگاهیهاست، و هرکس که در این وادی یعنی وادی قلم سیر میکند، میبایست که حرمت قلم را نگه دارد، و قلمش را در راه درست، و برای گشایش و افزایش دانایی جامعه بکار گیرد، زیرا که به قول مولانا: چون قلم در دست غداری بود/ بیگمان منصور بر داری بود آنها که با قلم انس و الفتی دارند، قلم را ارج مینهند و ازکژروی و کژگویی دوری میجویند. و قلم را برای افترا، دروغ و تهمت و ظلم به کار نمیگیرند، بلکه آنرا به خدمت حق و حقیقت و آگاهی، و آزادی و آزادگی، بر سطرهای تقدیس شده از سوی نگارگر هستی به کار میگیرد: گر نباشد یاری حبر و قلم/ کی فتد بر روی کاغذها رقم نقش و آثار قلم که بر روی کاغذ رقم میخورد باید باارزش باشد؛ پس با این دعا این سخن به پایان برم که: ساعد شه مسکن این باز باد/ تا ابد بر خلق این در باز باد روز قلم بر همه نگارگران اهل قلم خجسته باد.
