اشکان تقیپور/ عضو مجمع خیرین کشور، مولف و مدرس دانشگاه
چندی است با تدبیر حاکمیت و دولت و البته انسجام و همت سازمانهای مردمی کمکرسان، اهمیت جایگاه سازمانهای مردمنهاد در فرآیند درمان بیماریها و زدودن مشکلات مختلف کشور بیش از پیش آشکار شده است. سازمانهای مردمنهاد در حوزههای گوناگون امور خیریه و سلامت، آموزش، محیطزیست، کارآفرینی و اشتغال و شاخههای متعدد دیگر با تکیه بر نیروهای متعهد و متخصص مردمی و ظرفیت اطمینان و اعتماد مردم به مردم، در دنیای کنونی جایگاه ویژهای دارند. بدیهی است نیاز بسیار به تسهیلگری، حمایت و نظارت مستمر البته با نگاه مثبت دولتمردان و سایر نهادهای حاکمیتی لازم است تا این رُکن مهم جامعه مدنی، در جامعه اسلامی ایران جایگاه ممتاز خود را بهدست آورد. یکی از نشانهها و الگوهای میهندوستی و صیانت از ارزشها و جایگاه تاریخی و جهانی سرزمین مادری، بدونشک حضور فعال و نهادینه شده مردمی برای رفع مشکلات کشور است. این توقع با نگاهی اجمالی به فرهنگ و تمدن و سابقه مدنیتی چند هزارساله درسرزمینمان دو چندان میشود. شاید اعتماد متقابل و روزافزون دولت و حاکمیت از یکسو و سازمان مردمنهاد از سوی دیگر در راستای آبادانی مرز پرگهر، آرمان بزرگ «سپردن کار مردم بهدست خود مردم» را در عمل بیش از پیش مهیا کند. هم بار بزرگی از دوش دولت برداشته شود، هم مردم در سرنوشت عملی خود و حل مشکلات کشور بیش از پیش سهیم شوند. درست است که یکی از جایگاههای بسیار ارزشمند مردم در نظام مردمسالار دینی انتخاب حاکمان اصلح است اما از یاد نبریم که دولت و حاکمیت با توجه به انباشت مسائل کلان کشوری و محدودیتهای مختلف نظام اداری و تشکیلاتی در عرصه داخلی و خارجی، به یقین بدون کمک سازمانیافته، خودجوش، برنامهمحور، تخصصی و قانونمدار مردمی در شکل سازمانهای مردمنهاد، توانایی حل گسترده مشکلات کشور را نخواهند داشت. در صورت درک جدی و تاثیرگذار جایگاه «سازمان مردمنهاد» از سوی حاکمیت و مردم، این تشکلهای مردمی بدون صرف انرژی و زحمت فراوان در بخشهای دولتی، تنها با حمایت و تسهیلگری دولت، به یقین اهداف کلان و والای حاکمیت که نفع مردم، دولت، کشور، دنیا و آخرت در آن نهفته است را بهتر و منسجمتر به واقعیت نزدیک خواهند کرد. این اعتماد رو به افزایش حاکمیت به توانایی سازمانهای مردمنهاد در انجام کار نیک، حل گرفتاریهای مردم و کاستن از مشکلات میهن، خود مصداق بارز انجام کار خیر و عمل صالح است و دربرگیرنده مفهوم این دو بیت از سعدی بزرگوار: حاصل نشود رضای سلطان*/ تا خاطر بندگان نجوئی خواهی که خدای بر تو بخشد/ با خلق خدای کن نکوئی * اینجا در معنای «پروردگار»
