پروین خدادادیحدادان / کارشناس ریلی
کارشناسان درباره تاثیر نامطلوب ریزگردها بر سلامتی شهروندان، به دو مسئله اشاره میکنند؛ نخست اینکه ششهای ما قادر نیستند به آسانی، ذرات کوچک خاک را دفع کنند و دوم اینکه ریزگردها میتوانند ذرات خطرناکی مانند قارچها، باکتریها و ویروسها را نیز با خود حمل کنند.
باید توجه کنیم کانونهای مولد بهعنوان منشا این ریزگردها، بیشتر در خارج از مرزهای کشور و خارج از قارهای که ما در آن هستیم، وجود دارد؛ البته جنگها هم در پیدایش آن تاثیر دارند.
زمینهای رهاشده در کشورهای عراق، سوریه و خشکسالیهای شمال افریقا هم در بروز این پدیده تاثیرگذار هستند. در داخل مرزها نیز طبیعت با ما نامهربان بوده و خشکسالیهای پی در پی مزید علت شده است.
وضعیت فعلی پدیده ریزگردها به شکلی است که دولتها نمیتوانند به تنهایی برای این مشکل زیستمحیطی راهحلی پیشنهاد کنند. با این حال، ما هم محکوم به این نیستیم که آسیبهای شدیدتری از این پدیده ببینیم. در این زمینه راهحلهای خلاق مهندسی میتواند به کمک ما بیاید و در چارچوب فضای بسته با توجه به میزان سکونت ما در یک فضا، این مشکل را برای ما کاهش دهد.
وجود و ایجاد فناوری ریلپایه دستکم در مراکز استانها میتواند بخش زیادی از مشکل ما در رویارویی با پدیده ریزگرد را برطرف کند. از سوی دیگر این مسئله که بیشتر ما حدود ۸۰درصد زندگی خود را در فضای بسته به سر میبریم، میتواند موضوع مثبتی در رویارویی با این مشکل باشد.
در کلانشهرهای ایران، مشکلات حملونقل عمومی، افزایش تعداد خودروهای غیراستاندارد و آلودهکننده و استفاده از بنزین نامطلوب، نقش اساسی در بروز پدیده ریزگرد دارد، اما سرچشمه این وضعیت را، به جز مشکلات اکولوژیکی و طبیعی، باید در ساختار حملونقل نیز جستوجو کرد.
هرچند شدت پدیدهای مانند ریزگرد، بیانگر نوعی به اصطلاح «قهر طبیعی» اقلیم است، اما در چنین مواردی میتوان با رویکرد استفاده از نوآوریهای فناورانه حملونقل، با استفاده از خلاقیتهای مهندسی در زمینه جابهجایی بار و مسافر، برای مقابله با این پدیدهها بهتر گام برداشت.
