ایجاد رابطه دوستی میان فرزند و پدر و مادر همه مورد تاکید متخصصان و کارشناسان علوم تربیتی بوده است. در همین باره، نقش شبکههای اجتماعی بسیار پر رنگ است و میتواند موجب پیوند خوردن رابطهی دوستانه و صمیمی در خانواده و به ویژه بین مادر و فرزند شود. در این باره پژوهشهای فراوانی انجام شده و مورد حاضر یکی از همان پژوهشها با رویکردی متفاوت و اندکی خاص است.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از بنیتا، این که بگوییم مراقبت از بچهها کاری است که به هیچ عنوان آسان و راحت نیست به طور قطع توضیح واضحات است چون همهی مادرها میدانند که برای بزرگ کردن بچه، چه خون دلهایی که نمیخورند و چه عرقها و اشکهایی که نمیریزند. حال به موارد بالا استفراغ و اسهال بچه را هم اضافه کنید تا دریابید که هر مادری پس از یک روز کامل تر و خشک کردن بچهاش که به طور مرتب هم تکرار میشود و تمامی هم ندارد حق دارد اگر گاه وسوسه شود تا قدری هم به فکر خودش باشد و یا اصلا برای خودش زندگی کند. چه کسی به مادر چنین حقی نمیدهد؟ منتها در این بین نکتهی در خور ذکر این است که بدانیم یک مادر خوب هیچ گاه بچه یا بچههایش را رها نمیکند تا صرفا با دوستان خود به خوشگذرانی بپردازد. غیر از این است؟ اشتباه است! اما علم مهر تایید بر آن زده است. پژوهشی جدید که در نشریهای با نام Family Process (فرآیند خانواده) منتشر شده میگوید که مادرانی که در فضای مجازی فعالیت میکنند و در این فضا دوستانی هم برای خود دست و پا کردهاند رابطه و حس صمیمانهتری نسبت به فرزند یا فرزندان خود دارند. چنین مادرانی همچنین نسبت به خانه و لوازم آن احساس مسئولیت بیشتری میکنند و نقش حمایتی بارزتری را بر عهده میگیرند. از دیگر سو، این پژوهش خاطرنشان میکند مادرانی که گوشهی انزوا اختیار کردهاند و در هیچ رابطهی اجتماعی شرکت ندارند به احتمال فراوان برای کنترل و نظارت بر فرزندان خود با مشکلات و معضلات بیشتری دست و پنجه نرم میکنند. دکتر تریز گلتس، نویسندهی این پژوهش میگوید: «شرکت مادر در یک شبکهی اجتماعی حمایتی به او در ایفای نقش مادری کمک زیادی میکند. نقش حمایتی یک شبکهی اجتماعی میتواند در قالب یک ماهیت علمی ظاهر شود و برای مثال انگیزهی مادر را برای نگهداری از کودک افزایش دهد. همچنین میتواند نقش حمایت هیجانی و احساسی داشته باشد و به مادر اطمینان خاطر میدهد که در دوران سخت و پرمشقت، کسانی هستند که گوش به حرف دل یا حتی درد دل او بدهند.» به گفتهی روانشناسان این پژوهش، در حالت کلی، مادرانی که تعادل و خط مرزی مناسب میان وظیفه مادری و فعالیت اجتماعی خود قائل میشوند رابطهی سالمتری با فرزندان خود برقرار میکنند. چرا؟ چون برخورداری از دایرهی اجتماعی حمایتی این امکان را فراهم میکند تا مادر در دوران پرتنش زندگی خود به فرد یا افرادی مطمئن تکیه کند و قوت قلب بگیرد. این پژوهش یکی از چندین پژوهشهای جدید است که نگاه و دیدگاه به مادران را دستخوش تغییر میکند زیرا از جمله یافتههای این پژوهش آن است که مادران مسنتر وظایف والدی خود را بهتر به انجام میرسانند. همچنین در مواجهه با بحرانهای زندگی که مملو از اشتباهات فرزند تازه به سن بلوغ رسیده است و بسیار جدی تلقی میشود بهتر ظاهر میشوند. قصهی کوتاه آن که شما مادر گرامی به جای آن که مرتب نگران دختر نوجوان یا جوان خود باشید و از این که شبها تا دیر وقت بیرون است به خود دلهره راه بدهید شاید بهتر باشد با عضویت در شبکههای اجتماعی با او دوست شوید و حرف دل او را درک کنید و بفهمید.
