نرگس قیصری - روزنامهنگار
آموزش در بخش معدن امروز چه جایگاهی دارد؟ فعالان بخش معدن تا چه اندازه حاضرند برای ارتقای دانش خود و نیروهای انسانی که در اختیار دارند هزینه کنند؟ آیا آموزش و برگزاری دورههای آموزشی یا انتقال دانش فنی از دیگر کشورها فقط باید از سوی دولت انجام شود؟ در کنار موارد یادشده، پرسشهای بسیار دیگری درباره آموزش به منظور ارتقای فضای ایمن معادن و افزایش بهرهوری به ذهن میرسد که باید به دنبال پاسخی برایشان باشیم. زمانی که به اتفاقات و برنامهریزیهای انجام شده از سوی سازمانهای مربوط نگاهی میاندازیم، میبینیم که از دوره آموزشی برای کارگران ساده گرفته تا رانندگان ماشینهای سنگین و کارشناسان معدن، آموزشهای بسیاری انجام شده اما بازهم شاهد حوادث تلخ در معادن و واحدهای فرآوری هستیم. این موضوع شاید به معنای نبود آموزش مناسب باشد شاید هم به دلیل کمتوجهی کارآموزان این دورهها! در اینجا میتوان چند نکته را یادآور شد. نخست اینکه شاید آندسته از فعالان بخش معدن که پیشینه طولانی در معادن دارند اعتقادی به آموزش نداشته باشند و از روشهای سنتی و استادکاری استفاده میکنند یا اینکه بهرهبرداران و کارفرمایان برای اینکه هزینه کمتری پرداخت کنند از برگزاری دورههای آموزشی پرهیز میکنند و این موضوع باعث میشود حوادثی در معادن رخ دهد. در اینجا باید به ایجاد فرهنگ و آگاهسازی درباره اهمیت مقوله آموزش توجه کرد. به گفته بسیاری از کارشناسان و فعالان بخش معدن، بخشی از این موضوع را میتوان با همکاری برخی از «انجیاو»های فعال در حوزه معدن انجام داد. به این شکل که آنها با ایجاد ارتباط با بهرهبرداران معادن، آنها را با مقوله آموزش آشنا کنند یا اینکه خود به برگزاری دورههای آموزشی با کمترین هزینه اقدام کنند. در واقع برگزاری دورههای آموزشی میتواند از راه همکاری۲طرفه با دانشگاهها یا مراکز فنی و حرفهای باشد. به این شکل که با برگزاری دورههای آموزشی و حضور استادان و کارشناسان متخصص در حوزه معدن در این دورهها، کارگران آموزش ببینند و پروژههای معدنی نیز به دیگر بخشهای آنها پیشنهاد شود تا انگیزهای برای همکاری متقابل با آنها به وجود آید. به نظر میرسد تنها در صورتی میتوان شاهد توسعه بخش معدن بود که میزان خطر و همچنین ناامنی در فضای معدن به کمترین حد ممکن برسد.
