امرالله امینی - عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه
در شرایط رکود اقتصادی بیشترین آسیب را تولیدکننده و بخش عرضه میبیند و در این شرایط برای مصرفکننده استفاده از محصولات وارداتی صرفه اقتصادی بیشتری دارد که این زنگ خطری برای صنعت ازجمله صنعت قطعه است. این آسیبها ناشی از رکود، تورم، نرخ ارز، بهره بالا، مسائل مالیاتی و دیگر عواملی است که قدرت رقابت را از تولیدکننده داخلی میگیرد و سهم بازار او را کاهش میدهد.از دیگر عوامل آسیبپذیری صنعت قطعه این است که قطعات ساخت ایران در شبکه جهانی راه نیافته بنابراین راه خروج از بحران اصلاح ساختارهای داخلی است؛ اینکه همه امور در خدمت تولید باشد و ذهن و فکر مسئولان سیاستگذار به سمت تولیدمحوری برود تا انگیزه لازم ایجاد شود. در بحث صادرات نرخ تمامشده به دلیل تورم بالاست ازاینرو توان رقابت از قطعهساز گرفته شده است. برای رهایی از این فضا باید تقاضا ایجاد شود. از سوی دیگر دست برای وارد کردن قطعه زیاد است و واردات قطعات نیز مسئلهای است که نیاز به بررسی ابعاد مختلف آن دارد؛ قاچاق کالاها، تعرفه آنها و....برنامهها نیاز به اصلاح دارد تا بعد تولید پررنگتر شده و در کنار آن با کاهش برخی چالشها مانند بهرههای بانکی و... تلاش شود محصولات با نرخ رقابتی عرضه شود که امکان همراهی در شبکه جهانی را داشته باشد. تجهیز بخشهای تحقیق و توسعه میتواند بسیار راهگشا باشد که در صنعت نادیده گرفته شده و هزینهای که برای آن باید درنظر گرفت بهدلیل مشکلات مالی و کمبود نقدینگی انجام نشده است. نگاه به آینده باعث میشود نوع تفکر در تولید تغییر کند زیرا پیشرفت و توسعه یکی از الزامات فعالیتهای تولیدی است. رمز ماندگاری برخی نشانها در بازارهای جهانی به همین امر برمیگردد که ازسوی تولیدکننده داخلی نادیده گرفته شده است.
