آرش محبینژاد - دبیر انجمن تخصصی صنایع همگن نیرومحرکه و قطعهسازی کشور
از گذشتهای دور خودروسازان و قطعهسازان اروپایی قطعات خود را بیمه میکردند و این شیوه در دنیای صنعتی رایج بوده است. این مسئله از ۲ بعد کارآیی دارد؛ نخست اگر قطعات به هر دلیل مشکلدار شدند خسارتی متوجه قطعهساز نشود اینکه بهطور نمونه هنگام نصب روی خودرو اگر دچار مشکل شد بیمه آن را بپردازد. شیوه دیگر این است که اگر قطعهساز محصول مرجوعی از سوی خودروساز داشت به شرط رعایت ضوابط بیمه با پرداخت خسارت ازسوی بیمه این واحد تولیدی آسیب کمتری ببیند. اگرچه بیمه قطعات، هزینهای به تولیدکننده تحمیل میکند اما باعث میشود قطعهساز در حاشیه امن قرار گیرد البته به شرطی این بیمه کردن مفید خواهد بود که خودروسازان نیز هزینههای بیمه را در آنالیز قیمتها از قطعهساز قبول کنند. میتوان با بیمه قطعات گام بلند و مثبتی در صنعت قطعه و خودرو کشور برداشت. این بیمه در ۲ مرحله میتواند کارآمد باشد؛ یکی پیش از بسته شدن قطعه روی خودرو که مرجوع میشود و اینجا بیمه بهنوعی جبران خسارت میکند. دوم زمانی است که مشکل قطعه در ابتدای راه شناسایی نشده و روی خودرو نصب میشود بدین معنی که معیارهای خودروساز را گذرانده است. با اجرای این شیوه در کشور درنهایت خودروساز و مصرفکننده بیشتر راضی خواهند بود. نظام بیمه در کشور و سرویسهایی که ارائه میدهد گسترده نیست (البته این نظام به شکل مطلوبی در حال تغییر است) و همگام با استانداردهای جهانی رشد نکرده و توسعه نیافته است. بهطور عموم کشور برای رفتن به سمت شیوههای نو بهکندی حرکت میکند درحالیکه همین نظامها در سایر کشورهای صنعتی خدمات بسیاری به مشتریان خود میدهد.اگر شیوه نگرشها در این حوزه تغییر کند بهطور قطع شاهد خدمات بسیار سودمندی از نظامهای بانکی و بیمهای کشور خواهیم بود و در حوزه تولید صنعتگران دچار آسیب کمتری میشوند و این امر میتواند تضمینی برای سرمایهها باشد.
