تکواندو (Tae Kwon Do) هنر دفاع شخصی است که پیدایش آن در تایخ کره ریشه دارد. تکواندو یکی از قدیمیترین هنرهای رزمی در جهان است که بیش از ۲۰۰۰ سال قدمت دارد. این نام برای توصیف مناسب این هنر انتخاب شد: Tae (پا)، Kwon (دست)، Do (هنر).
به گزارش پایگاه خبری گسترش ، تکواندو یکی از با نظمترین سنتها و علمیترین هنرهای رزمی کره جنوبی است که بر مواردی بیش از مهارتهای فیزیکی متمرکز است. این رشتهای است که راههای افزایش قدرت روح و بهبود روابط زندگی را از طریق تمرین بدن و ذهن به ما نشان میدهد. بیایید نگاه دقیقتری به معنای کلمه "Tae" "Kwon" "Do. " تکواندو متشکل از سه قسمت است که در املای انگلیسی نشان داده شده است، هرچند که در زبان کرهای یک کلمه است. "Tae" به معنی "پا"، "پای" یا "لگد" است؛ "کووان" به معنای "مشت" یا "مبارزه" است؛ و "دو" به معنی "راه" یا "نظم و انضباط" است. اگر ما این سه بخش را با هم قرار دهیم، میتوانیم دو مفهوم مهم را در پشت "Tae Kwon Do" ببینیم. اول، تکواندو راه مناسب استفاده از مشت و پاها یعنی Tae و Kwon است. دوم، این ورزش یک راه کنترل خشم و یا آرام کردن دعوا و حفظ آرامش است. امروزه تکواندو یک ورزش جهانی است که شهرت زیادی را به خود اختصاص داده و سالهای زیادی است که در میان بازیهای رسمی المپیک قرار گرفته است. تاریخچه و توسعه تکواندو یکی از نخستین سرنخهای وجود تکواندو در نقاشی دیواری از یک آرامگاه است که در پادشاهی کرهای گوگوریو، بین ۳۷ سال قبل میلاد و سال ۶۶ میلادی ساخته شده است. طراحی این نقاشی نشان میدهد که دو چهره غیرمسلح در فرم ایستادن تکواندو با یکدیگر رو به رو شدهاند. سایر طرحهای موجود در آرامگاه نشان دهنده شخصیت هایی است که در حال شکستن آجر هستند و لباس هایی شبیه به فرم تکواندو امروزی بر تن دارند. پیشرفت تکواندو و تکنیکهای آن با پیشرفت کشور کره توسعه یافته است. نمونهها و تاریخچه تکواندو در طول قرنهای مختلف، تقریبا در تمام سوابق پادشاهیهای مختلف کره وجود دارد. بالاترین شکل هنر باستانی در سلطنت شیلا بهدست آمد. این پادشاهی کوچک به طور مداوم با حملات و مخالفت از طرف مناطق بزرگتر و قوی تر مواجه میشد. پادشاه جین هونگ، پس از اعلام یک حکم پادشاهی، گروهی از نخبگان جنگجویان را به نام "هوراگان" یا "گل جوانان" تشکیل داد. هوراگان از پسران اربابان موجود در سلطنت تشکیل شد. آنها با دقت انتخاب شدند و به طور رسمی در تمام جنبههای مهارتهای نظامی، از جمله جنگ غیر مسلح، که در آن زمان به عنوان Tae Kyon شناخته میشد، آموزش میدیدند. قابل توجه است که هوراگان نه تنها اهمیت توسعه قدرت بدنی آنها را زیر نظر داشت، بلکه کار بر قدرت ذهن و روح آنها نیز از اهمیت خاصی برخوردار بود. علاوه بر مبارزه و یادگیری تکنیک ها، جنگجویان جوان در زمینه تاریخ، شعر و فلسفه آموزش داده میشدند. کل روند آموزش به عنوان Hwarang Do شناخته شد. هوراگان نه تنها برای جنگ، بلکه برای زندگی روزمره نیز مهارت هایی را بهدست آورند. این ویژگی به طور مستقیم به آموزش مدرن تکواندو مربوط میشود که در کنار مهارتهای دفاع شخصی، شخصیت فرد بهبود یافته، انضباط و اعتماد به نفس ورزشکار بهبود پیدا میکند. این خصوصیات برای انجام هر کاری در زندگی مفید است. گروه هوراگان در تاریخچه تکواندو پس از سلسله شیلا، سلسله کوریو (۹۳۵ میلادی - ۱۳۵۲ میلادی) به نام کره نامگذاری شد. تمرین هنرهای رزمی، که تحت عنوان Subak Do شناخته میشود، به عنوان یک ورزش سازمان یافته با قوانین دقیق شناخته میشود. خانواده سلطنتی مسابقات و رقابتهای زیادی را حمایت کردند و هنرهای رزمی دریشه عمیقی در فرهنگ کره پیدا کرد. عصر جدید معرفی تکواندو در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، زمانی که تعدادی از مدرسان ارشد پیشرو به منظور گسترش هنر به امریکا رفتند. در طول چند دهه بعد از آن، تکواندو نه تنها به عنوان یک هنر رزمی، بلکه به عنوان یک ورزش بینالمللی محبوبیت زیادی پیدا کرد. در سال ۱۹۷۳، کره نخستین مسابقات قهرمانی تکواندو را برگزار کرد. در همان سال، فدراسیون جهانی تکواندو (WTF) به عنوان هیات بینالمللی جنبههای این ورزش تاسیس شد. امروزه ۱۲۰ کشور مختلف به عنوان اعضای WTF در این فدراسیون بیالمللی وجود دارند. با وجود بیش از ۲۰ میلیون ورزشکار تکواندو در جهان، این ورزش به پرطرفدارترین ورزش رزمی بینالمللی تبدیل شده است. ورود تکواندو به رقابتهای المپیک به بازیهای سال ۱۹۹۸ سئول باز میشود، زمانی که این هنر رزمی مورد استقبال بسیاری از کشورها قرار گرفته بود. در المپیک سیدنی ۲۰۰۰، تکواندو به یک رقابت ورزشی مدال آور تبدیل شد، چراکه از آن زمان تابحال هر ورزشکار میتواند به صورت فردی برای رسیدن به یک مدال طلا مسابقه دهد. تجهیزات و لوازم تکواندو دانش آموز تکواندو معمولا یک لباس توبوک (dobok) اغلب سفید، اما گاهی سیاه (یا رنگهای دیگر)، با یک کمربند در اطراف کمر میپوشد. لباس سفید به خاطر رنگ سنتی ورزش در نظر گرفته میشود و برای مراسمهای رسمی مانند تستهای کمربندی و ارتقا سطح استفاده میشود. لباسهای رنگی اغلب به تیمهای خاص (مانند تیمهای رهبری) و یا مربیان سطح بالاتر اختصاص دارد. با وجود واضحترین تفاوت هایی که در سبک ژاکت وجود دارد، حداقل دو نوع توبوک وجود دارد: (۱) توبوک جلو ضربدری سبک هیانگ (۲) توبوک یقه هفتی پومسه. توبوک سنتی سبک هیانگ ITF، دارای یک یقه باز بوده که قسمت چپ بر روی قسمت راست قرار میگیرد. در قسمت پایین پیراهن و آستینها نیز نوارهای سیاه دیده میشود. از طرف دیگر، توبوک تکواندو سبک پومسه لباسی است که برای همه آشناست. فرم تکواندو توبوک نام دارد رنگ کمربند و هر علامت آن نشانگر درجه دانشجویی است. باشگاههای مختلف و مدارس از رنگهای مختلف برای کمربند استفاده میکنند. به طور کلی، هر چه رنگ تیره تر، رتبه بالاتر است. تمرینات تکواندو به طور سنتی با پای برهنه انجام میشود، هرچند گاهی اوقات ممکن است کفشهای رزمی پوشیده شود. به ترتیب؛ کمربند سفید (پک تی)، کمربند زرد (نورانگ تی)، کمربند سبز (نوک تی)، کمربند آبی (چونگ تی)، کمربند قرمز (هونگ تی)، کمربند مشکی (هوک تی). وجود یک نوار باریک از کمربند بالاتر بر روی کمربند پایین تر نشانه آمادگی برای ورود به سطح بالاتر و بستن کمربند جدید است. اصطلاح دان مختص رنگ مشکی است. کمربند مشکی دارای ۱۰ دان است.
رنگها و ترتیب کمربندهای تکواندو مدرسه یا مکانی که در آن دستورالعملهای تکواندو آموزش داده میشود، دوجانگ (dojang) نامیده میشود. اصطلاح دوجانگ، به طور خاصی اشاره به زمین و فضای درون مدرسه که در آن آموزش هنرهای رزمی انجام میشود، دارد. این کلمه گاهی اوقات به عنوان ورزشگاه ترجمه میشود. به طور معمول استفاده از اصطلاح دوجانگ اغلب برای اشاره به کل مدرسه یا آموزشگاه تکواندو استفاده میشود. یک دوجانگ مدرن اغلب شامل کفپوشهای نرم و ضربه گیر است، و اغلب از رنگ قرمز و آبی در کف برای نشان دادن رنگهای سنتی و اصیل تکواندو بهره میگیرد. بعضی از دوجانگها چوبی هستند. فضای اطراف زمین، معمولا با اقلامی مانند پرچم، آگهی ها، کمربندها، موارد آموزشی و کلاسیک سنتی تزئین شده است. دوجانگ محل تمرین است، اما اصطلاح شیابچانگ برای تشک زمین مسابقات است. محل تمرین تکواندو دوجانگ نام دارد سبکهای اصلی تکواندو ۱. فرم یا پومسه: Poomsae یا پومسه مجموعهای از حرکات است که شامل موقعیتهای مختلف بنیادی، بلوک ها، مشتها و لگدهای منطقی در یک نظم معنی دار در پاسخ به حملات مهاجمین خیالی چندگانه مرتب شدهاند. هر الگوی پومسه شامل دنبالهای از حرکات ثابت است که معنای فلسفی دارد و هر پومسه کار دارای شخصیت خاص و کیفیت مشخص است. این سبک روش حرکات تکواندو، هماهنگی و نظم و انضباط را به تکواندو کار تعلیم میدهد. مسابقات پومسه در سطح ملی و بینالمللی برگزار میشود. سبک پومسه در تکواندو ۲. کیورگی: اصطلاح کیورگی به مسابقات تگواندو مربوط میشود. این رقابتها در ۳ راند ۲ دقیقهای انجام میشود. تکواندو کاران بر روی شیاپچانگ حاضر میشوند و یک داور وسط و ۴ داور در اطراف کار قضاوت مبارزه دو ورزشکار را بر عهده میگیرند. سطح محافظت در مسابقات بسیار ویژه است و هر تکواندو کار باید از کلاه، هوگو، کاپ، محافظ لثه، ساق بند و... استفاده کند. هوگو یک ضربه گیر است که از قفسه سینه و شکم تکواندو کار محافظت میکند. امروزه برای کاهش خطای داور، از هوگوهای الکترونیکی استفاده میشود. سبک کیورگی همان مسابقات تکواندو است ۳. هان مادانگ: سبک هان مادانگ یک سبک عمومی است. شکستن اشیا سخت، دفاع شخصی و نوعی پومسه ایروبیک از شاخههای هان مادانگ است که در یک گردهمایی بزرگ خانواده تکواندو برگزار میشود. مسابقات هان مادانگ بخش وسیعی از مهارتهای تکواندو را به نمایش میگذارد. تکنیکهای پایه پومسه، ابداعات تکواندو و... از مواردی هستند که در مسابقات هان مادانگ بسیار مورد توجه هستند. در این سبک اصول پومسه به صورت ابداعی و ایروبیک همراه با پخش موسیقی و ایجاد صحنههای جذاب به نمایش گذاشته میشود. این کار در معرفی تکواندو به جهان نقش مهمی دارد.
