بانجی جامپینگ (Bungee Jumping) یا پرش بانجی جزو ورزشهای خطرناک و پرهیجانی است که در آن فرد پاهای خود را با محافظ و طنابهای انعطاف پذیر میبندند و از یک ارتفاع به پایین میپرد.
به گزارش پایگاه خبری گسترش ، ترس و ارتفاع و رو به رو شدن با آن، بالا بردن اعتماد به نفس، کنترل حرکات عصبی، بهبود سیستم قلبی عروقی و در آخر تجربه لذت ترشح آدرنالین، همه و همه از دلایل روی آوردن به یک ورزش پرهیجان و مخاطره آمیز به نام بانجی جامپینگ است. پرش بانجی یا پرش با طناب فنری نام یک ورزش است که طرفداران زیادی در دنیا دارد. این ورزش زن و مرد نمیشناسد و همه دوست دارند حتی برای یکبار سقوط آزاد را تجربه کنند. به چالش کشیدن شجاعت از اصلیترین دلیلهای شهرت چشمگیر بانجی جامپینگ است. تاریخچه جالب پیدایش بانجی جامپینگ شواهد اینطور نشان میدهد که بانجی جامپینگ ابتدا در جزیره پنتکوست اقیانوس آرام دیده شد. در زمان جنگ جهانی غربیها به این جزیره آمدند و با رسم عجیب مردم بومی رو به رو شدند. طبق افسانهای که مردم این جزیره باور دارند، مردی به نام تامالی نسبت به همسر خود بد رفتاری میکرد، این رفتارها تا جایی زیاد بود که همسر او تصمیم به فرار گرفت. زن برای پنهان شدن از دست شوهر خود از یک درخت بلند بالا رفت، اما مردم خیلی زود او را پیدا کردند و تامالی برای گرفتن همسر خود از درخت بالا رفت. در این زمان، زن شاخههای گیاه بالارونده را به قوزک پاهای خود بست و بلافاصله پس از اینکه شوهر قصد گرفتن او را داشت از درخت پایین پرید. همزمان، تامالی نیز پایین پرید تا زن را بگیرد اما با سر به زمین خود و از دنیا رفت. بعد از این حادثه مردان جزیره تصمیم گرفتند تا پریدن با شاخههای بالارونده این درخت را یاد بگیرند تا یک بار دیگر فریب همسران خود را نخورند! آنها برای انجام این پرشها یک سازه ۲۸ متری از چوب ساختند. این نوع پریدن به یک رسم تبدیل شد. زن و شوهرها به این مکان میآمدند و شوهر پس از اعتراض و بدزبانی نسبت به همسر برای اثبات مردانگی خود از بالا به پایین میپرید. به مرور زمان این رسم جذابیتهای زیادی پیدا کرد و توریستهای زیادی به سمت این جزیره جذب شدند. غربیها تا سال ۱۹۵۵ به وجود بانجی جامپینگ پی نبرده بودند. تاریخ ورزش بانجی جامپینگ تاریخ پیدایش بانجی جامپینگ در غرب به اول آوریل سال ۱۹۷۹ بر میشود، زمانی که اعضای کلوب ورزشهای خطرناک دانشگاه آکسفورد، به صورت غیر قانونی از بالای پل کلیفتون شهر بریستول انگلستان چندین بار بانجی جامپینگ انجام دادند. این عمل، در بین مردم انگلستان توجهات زیادی نسبت به خود جلب کرد. عاملان بانجی جامپینگ بریستول چندین روز به زندان محکوم شدند، اما شهرت بانجی جامپینگ از مرزهای بریتانیا نیز فراتر رفت. خیلی زود، سربازان امریکایی در مورد این نوع پرش چیزهایی شنیدند و تصمیم به انجام بانجی جامپینگ گرفتند. در سال ۱۹۸۹، ماجراجوی نیوزلندی، آلن جان هچت، که پرشهای بانجی مشهور زیادی در جهان انجام داده است، نخستین مرکز بانجی جامپینگ را در نیوزلند راهاندازی کرد. از آن زمان است که هچت به عنوان اعتبار بانجی جامپینگ در جهان شناخته میشود، البته نمیتوان در آمد چشمگیر او را در نظر نگرفت. نکات قابل توجه در مورد تجهیزات بانجی جامپینگ در پرش بانجی تنها با دو عامل رو به رو هستید: گرانش زمین و شجاعت. بنابراین تجهیزات کمی برای انجام آن مورد نیاز است. طناب مخصوص بانجی و دهنه هایی برای گرفتن بدن. طناب بانجی که نوعی طناب فنری بسیار انعطاف پذیر از جنس لاستیکهای فشرده است، درون یک غلاف پنبهای یا پلیپروپیلن بافته شده است. این طناب ظرفیت تحمل فشار و شوک ناگهانی را دارد. این طنابها در سایزها و قدرتهای تحمل متنوعی تولید میشوند. بیشتر طنابهای مجود بین ۱ تا ۳. ۸ اینچ ضخامت دارند. بعضی از مراکز برکزارکننده بانجی تنها از یک طناب استفاده میکنند، این در حالی است که بعضی دیگر پنج یا شش طناب را به دهنهها متصل میکنند. تجربه و علم نشان میدهد که به ازای هر ۲۲. ۵ کیلوگرم یک طناب به دهنه متصل شود، اما ضخامت نیز نقش مهمی دارد.
طناب بانجی جامپینگ وسیله بعدی مورد نیاز برای پرش بانجی یک دهنه است. دهنه مانند یک نگهدارنده آسیب فرد جلوگیری میکند. اصولا دو نوع دهنه وجود دارد: دهنه هایی که کل بدن را میگیرند - در اصطلاح "فول بادی" - و دهنه هایی که مانند یک گیره برای قوزک پا عمل میکنند. دهنههای فول بادی میتوانند یک تکه یا دو تکه باشند. این تکهها با بندهای چسبی محکم به یکدیگر متصل میشوند. مانند یک جلیقه نجات، قسمت بالایی دهنه فول بادی دارای سوراخ هایی برای عبور دستها، شانه و گردن است. قسمت پایینی دهنه دور کمر را میگیرد، دقیقا مانند پوشیدن یک شلوارک. طناب بانجی به هر دو قسمت دهنه متصل میشود. نوع دوم دهنه تنها قوزک پا را نگه میدارد، در بعضی از موارد این قابلیت وجود دارد که کل ساق پا پوشش داده شود. آیا بانجی جامپینگ خطرناک است؟ این مورد یکی از سوال هایی است که قطعا به ذهن شما میآید. پاسخ این است؛ از میلیونها پرش بانجی که سالانه در سراسر جهان انجام میشود، تنها چندین مورد آسیب دیدگی و مرگ گزارش شده است. احتمال وجود خطر برای افراد حرفهای این ورزش بسیار کم است. خطرهایی که احتمال رخ دادن آنها کم است شامل ساییدگی بدن در اثر فشار بین تجهیزات بانجی یا برخورد با طنابها یا.... امروزه برای پیشگیری از این آسیبها پوششهای محافظ متنوعی طراحی شده است. البته اگر به حرفهای فرد راهنما به خوبی گوش دهید و تمامی موارد گفته شده را رعایت کنید براحتی و بدون آسیب دیدگی میتوانید هیجان بسیار زیادی را تجربه کنید.
