کتایون ملکی - روزنامهنگار
بخش معدن در ایران از ظرفیتهای بسیاری برخوردار است. حال با توجه به ظرفیتهای یاد شده، کشور در تلاش است با بهرهبرداری از این ذخایر و توسعه صنعتی، وابستگی اقتصاد را به نفت کاهش دهد. بیشک این هدف تنها با شعار، محقق نخواهد شد و باید برای دستیابی به آن زمینههای لازم را فراهم کرد. در این میان یکی از موضوعاتی که میتواند در تحقق این هدف موثر باشد، ایجاد پیوندی محکم میان دانشگاه و صنعت است. البته در اینجا صنعت میتواند بخش معدن را در بر بگیرد. درواقع دست بهدست هم دادن صنعت و دانشگاه میتواند عمده مشکلات موجود در مسیر توسعه را از میان بردارد یعنی همکاری میان سازمانهای مسئول در بخش معدن با دانشگاهها بیش از گذشته توسعه پیدا کند. همانطور که بخش معدن در چند سال گذشته و در دولت یازدهم به دنبال توسعه اکتشافات و یافتن ذخایر جدید و بهرهبرداری از ظرفیتهای موجود در کشور بود، کشف استعدادهای دانشگاهی و استفاده از این ظرفیت را نیز در کنار این موضوع در دستور کار قرار داد. در گام نخست شاهد همکاری سازمان توسعه و نوسازی معادن و صنایع معدنی ایران(ایمیدرو) با دانشگاههایی همچون دانشگاه تهران، صنعتی شریف، مالک اشتر و چند واحد از واحدهای دانشگاه آزاد بودیم؛ اتفاقی که از دل آن، موسسه مشترک دانشگاه تهران - ایمیدرو به نام «یونیدرو» بیرون آمد. این اقدام یعنی اعتماد به ظرفیتهایی که امروز در دانشگاهها چشم به آینده دوختهاند و انتظار دارند مسئولان به آنها کمک کرده و راهی بازار کار شوند؛ بازار کاری که ایستگاه پایانی آن توسعه کشور و اشتغالزایی برای افراد دیگر خواهد بود که در یک زنجیره کنار هم آمدهاند. هرچند اقداماتی که تا امروز در این زمینه انجام شده، از نظر برخی افراد فعال در دانشگاه یا حتی صنعت چندان رضایتبخش نیست و معتقد هستند این ارتباط باید بیش از گذشته شود اما ایجاد این تفکر و گام برداشتن در این مسیر را به فال نیک میگیریم. البته نکته مهمی که باید اشاره کرد آن است که این تنها بخش دولتی فعال در معدن نیست که باید به دنبال ارتباط با دانشگاه باشد، بلکه دانشگاه نیز باید در این زمینه پیشقدم شده و خود را در توسعه صنعتی و اقتصادی دخیل کند. این بخش باید به سراغ صنعت رفته و چالشهای موجود در آن را کشف کند و بر اساس آن راهکارهایی ارائه دهد. این همکاری باید ۲ سویه بوده و دانشگاه و صنعت با یکدیگر همگام شوند.
