زینب عبدی - روزنامهنگار
کفش و پاپوش دنیای گستردهای از رنگ و مدلهای متنوعی دارد که در هر رده نیز دستهبندیهای خاص خود را دارد که شاید دستهبندی از نوع اندازه و شماره را بتوان سادهترین آن نام برد. اما این پاپوشها دنیای پیچیدهای در ۲ بخش تولید و مصرف دارد همانطور که ارزش افزوده و سودآوری بالایی را به خود اختصاص دادهاند. تولید کفش را شاید بتوان از صنایعی نام برد که از سنتی به صنعتی پیشرفت کرده اما طراحی محصول در این صنعت مهمترین بخش است که میزان فروش محصول را تعیین میکند. اکنون صاحبان نشانهای تجاری مطرح جهانی برای کسب سودآوری بیشتر جدای از تنوع محصول، بازاریابی و تبلیغات گسترده به همکاری با افراد مشهور برای تبلیغ و فروش بیشتر روی آوردهاند. همانطور که در خبرها آمده بود، همکاری با بازیگر و خواننده مشهور هالیوودی باعث افزایش ۱۶ درصدی درآمد در یک نشان تجاری مشهور کفش ورزشی شده است. ما ایرانیها در باورمان نهادیه شده که کالای خارجی از نمونه داخلی و تولید کشور بهتر است؛ شاید این تفکر درست باشد اما باید درنظر داشت که صنعت کفش و چرم در ایران سابقه دیرینه دارد به طوری که تبریز قطب چرم کشور و کفش تبریز نشان تجاری محصولات چرم کشور است بنابراین برای مقابله با این تصور در تولید کفش بهتر است به دنیای تبلیغات اهمیت بیشتری داد اکنون در دنیای مجازی فضای تبلیغ گستردهای فراهم است. در این فضا طراحی، عکاسی و گرافیک میتواند فروش تولیدات داخلی را رونق دهد. صنعت کفش به مواد اولیه و وارداتی وابسته نیست و کالایی دارای ارزش افزوده بالا است بنابراین چرم میتواند از کالاهای کیفی بوده و بازارهای صادراتی را داشته باشد. هرچند مشکلات نقدینگی به بازار فشار میآورد و بازار را آسیبپذیر میکند، اما میتوان با تحول در تولید و طراحی محصول همراه با تبلیغات گستردهتر برای مقابله با این پدیده همت کرد. البته تجارت یک واحد صنعتی در یک کشور دوام زیادی ندارد و دولت میتواند در مراودات تجاری با بهرهمندی از روش تجارت متقابل زمینه حضور پایدار محصولات داخلی و دارای مراودات تجاری را فراهم کند.
