ارسلان فتحیپور - رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس نهم
یکی از موضوعاتی که در شرایط کنونی تولید ایران اهمیت دارد، رفع فرسودگی و تولید با ظرفیت کامل است. اکنون بسیاری از واحدهای صنعتی در ایران دچار فرسودگی شدهاند. این واحدها به دلیل مشکلات موجود یا نمیتوانند با ظرفیت کامل تولید کنند یا به دلیل فرسودگی و بهروز نکردن خط تولید، توان تولید محصولات رقابتی را از دست دادهاند. بر این اساس، آنچه میتواند کشور را از این شرایط نجات دهد، حفظ وضع موجود و استفاده از تمام توان در این شرایط است. در اوضاع کنونی به نظر میرسد کشور نباید سمت ایجاد واحدهای جدید حرکت کند. سیاستی که در این شرایط میتواند کمک بسیاری داشته باشد، نوسازی، انتقال دانش فنی و افزایش قدرت تولید است. زمانی که در این سیاست به وضعیت مناسبی دست یافتیم میتوانیم برای افزایش واحدهای تولیدی و حجم تولید در کشور اقدام کنیم. اکنون باید درنظر داشته باشیم که اگر بخواهیم واحدهای موجود را از بین ببریم، تمام سرمایهای که برای راهاندازی آن واحد صرف شده از بین رفته است. این اتفاق علاوهبر اینکه باعث بروز تعطیلی و بیکاری میشود، سرمایه را از بین میبرد و از ارزش پول در کشور نیز کاسته میشود. در شرایط کنونی میتوانیم حجم تولید را در کشور افزایش دهیم و اگر این اتفاق بیفتد، میزان اشتغالزایی افزایش خواهد یافت. یکی از سیاستهایی که تا کنون درنظر گرفته شده این است که واحدهای صنعتی و تولیدی جدید بار اشتغال را در کشور به دوش بکشند. این سیاست، برای اشتغالزایی مناسب است اما در اوضاع کنونی برای ایران تاثیر چندانی نخواهد داشت. اکنون از یک طرف نیروی کار را در بنگاههای قدیمی و فرسوده از دست میدهیم و از طرف دیگر نیروی کار را در بنگاههای جدید به کار میگیریم. این اتفاق باعث میشود دو کفه ترازوی اشتغال و بیکاری به یکدیگر نزدیک شود. در واقع اشتغال ایجاد میشود اما تاثیری بر بیکاری ندارد. برای رفع این مشکل باید ابتدا صف بیکاران را کنترل کرد تا فرد جدیدی که اکنون در حال کار است به این صف نپیوندد. بعد از اینکه اشتغال ثابت شد میتوان برای ایجاد واحدهای جدید تصمیمهای جدیتری را درنظر گرفت.
