علی صدرنیا/ رئیس هیات مدیره جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی
گردشگری را بزرگترین صنعت دنیای امروز مینامند، چراکه این صنعت حجم عظیمی از درآمدزایی را به همراه دارد.بسیاری از کشورهای نفتخیز دنیا مانند عربستانسعودی که عمده درآمد خود را از صادرات نفت کسب میکنند نیز در صنعت گردشگری سرمایهگذاری کردهاند، زیرا در آینده ذخایر نفتی به پایان خواهد رسید اما گردشگری صنعتی است که میتواند درآمد پایدار و دائمی به همراه داشته باشد. در این بین ایران دارای منابع طبیعی و ذخایر نفتی بسیاری است با اینهمه به دلیل دارا بودن جاذبههای طبیعی و تاریخی میتواند یکی از پیشروترین و موفقترین کشورهای دنیا در عرصه گردشگری باشد و درآمدزایی بسیاری از سفر گردشگران خارجی کسب کند. با وجود تمامی این جاذبهها و ظرفیتهای ایران در عرصه گردشگری جای تعجب است که سرمایهگذاری چندانی در این صنعت انجام نشده و برای تکمیل زیرساختهای آن اقدامات مناسبی در نظر گرفته نشده است. بسیاری گردشگری را با صنعت نفت مقایسه میکنند و معتقدند در صورت تکمیل زیرساختها، گردشگری میتواند حتی بیشتر از نفت برای کشور ارزآوری و درآمدزایی داشته باشد. این در حالی است که به عقیده بسیاری دیگر از کارشناسان و تحلیلگران اقتصادی گردشگری مزیتهای بیشتری نسبت به نفت دارد، چراکه استخراج نفت نیازمند سرمایهگذاریهای کلان، حفر چاههای نفت، ساخت تصفیهخانهها و پالایشگاهها و اقدامات زیربنایی کلان است، اما گردشگری با کمترین سرمایهگذاری میتواند بیشترین بازدهی را داشته باشد.
حال با توجه به تمام مزیتهای این صنعت سبز از سویی و ظرفیتهای ایران برای توسعه گردشگری، متاسفانه شواهد حاکی از آن است که پیشنیازهای لازم برای بهرهبرداری از این صنعت مهیا نیست و آنطور که باید برای بهرهبرداری از ظرفیتهای صنعت گردشگری برنامهریزی و اقدامی نمیشود. کشور ما از نظر زیرساخت نیازمند اقدامات بسیاری است. بهعنوان نمونه ایجاد امکانات بینراهی، ساخت هتل و رستوران از نیازهای اساسی گردشگری در بسیاری از مناطق کشور به شمار میرود. بسیاری معتقدند بخشی از درآمدهای گردشگری باید در خود این صنعت و برای توسعه آن هزینه شود تا درآمدهای بیشتر و سودهای کلانتری را در آینده به همراه داشته باشد. با اینهمه نمیتوان انتظار داشت بدون سرمایهگذاری گردشگری سودآوری داشته باشیم و این صنعت نیاز به خدمات و تاسیسات دارد تا پویا شود. به همین منظور باید بخش خصوصی را تشویق کرد تا در صنعت گردشگری سرمایهگذاری کند و باید زیرساختهای گردشگری آماده شوند تا بتوان گردشگران خارجی را جذب کرد. به طور کلی این ضربالمثل درباره گردشگری صدق میکند؛ دیگران کاشتند و ما خوردیم، حال ما بکاریم و دیگران بخورند. گردشگری ایران ظرفیتهای بسیاری دارد که باید پویا و فعال شود. گردشگری نیازمند نیرویانسانی ماهر و آموزشدیده در کنار زیرساختهایی مانند جادهها، هتلها و رستورانهای استاندارد است نکتهای که باید مورد توجه قرار گیرد آن است که گردشگری نیازمند آموزش نیرویانسانی بوده و باید تمامی کارکنان این صنعت در هر حوزهای که فعالیت میکنند، آموزشهای لازم را دریافت کنند.
