دلایلی که شرکتهای المهدی و ایرالکو در رابطه با عرضه نشدن یا تغییر شیوه عرضه در بورس کالا میآورند، بهانه است.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، روزنامه صمت نوشت: نگاهی به آییننامههای بورس کالا نشان میدهد آلومینیوم از ۱۰تن تا هر مقداری که عرضهکننده تمایل دارد در بورس عرضه شود. هاشم باروتی کارشناس و فعال بازار کالا با بیان این مطلب گفت: تا زمانی که امکان عرضه محصولات خارجی (شرکت دوبال) در بورس بود و زمانی که عرضهکننده داخلی برای عرضه در بورس اقدام میکرد با این موضوع روبهرو میشد که با قیمتی پایینتر از نرخ تولیدکننده داخلی، همواره یک عرضهکنندهای وجود دارد که در بورس عرضه کند و بازار هم هیچ مشکلی در تامین آلومینیوم نداشته و عرضهکننده برای اینکه کالایش را به فروش برساند، در بازار رقابتی ناچار بودند به قواعد بازی تن بده ند. اما باوجود تحریمها و موضوع ارزآوری، ازسوی شرکتهای مادرتخصصی مثل شرکتهای فولادی، آلومینیومی و مسی نیز اولویتهای عرضه در بورس تحت تاثیر قرار گرفته است.
وی تاکید کرد: خروج از رکود اقتصادی زمانی اتفاق میافتد که زمینههای آن نیز فراهم شود. این زمینهها شامل تامین مالی و شفافیت بازارهای کالاهای اساسی است. باروتی درباره نحوه برخورد سندیکاها در چنین شرایطی افزود: سندیکاها باید با قدرت ظاهر شوند، تا زمانی که به خواستههای تولیدکننده در هر شرایطی تن میدهند جایی برای گلایه ندارند، باید به شکل اصولی مطالبات خود را مطرح کنند تا معضلات صنفشان برطرف شود.
وی افزود: باید درنظر داشته باشیم همانطور که برخی تولیدکنندگان کلان باید پاسخگوی رقبای خارجی و داخلی خود راجع به دامپینگ و نداشتن شفافیت باشند، هرکدام از این شرکتهایی که با ایجاد رانت، منافعی را برای قشر یا مشتریان خاص خود ایجاد میکنند هم باید پاسخگو باشند. این فعال بازارهای کالایی تاکید کرد: اگر این شفافیت در ارکان زیرساختهای موجود در هر کشوری ایجاد نشده و فساد و رانت جای آن را بگیرد، نمیتوان همچنان شعار حمایت از مصرفکننده سر داد. باید موانع تولید برداشته شده و تامین مالی انجام شود. ازسوی دیگر این موضوع پذیرفته شده است که نرخ تمامشده آلومینیوم با نرخ تمامشده میانگین جهانی فاصله دارد و گاه از نرخ تمامشده جهانی بالاتر است. درحالحاضر هیچ اسمی از شرکتهایی که در حوزه تولید سیم، کابل آلومینیوم و مس حرف نخست را در خاورمیانه میزدند، وجود ندارد. ازسوی دیگر این شرکتها برای تامین ۲۰ تن محصول بدهکار شدهاند تا بتوانند تولید داشته باشند.
باروتی با بیان اینکه شیوه مدیریت در این حوزه انحصاری است، افزود: پاسخگو نبودن عرضهکننده و اینکه هر تولیدکنندهای بگوید چون در منطقه آزاد است یا به این دلیل که بخش خصوصی است شرایط عرضه خودش را داشته باشد درست نیست، به نظر میرسد آنچه در اینجا مورد بیتوجهی قرار گرفته، منافع ملی باشد. در همین راستا تولیدکننده باید یک سود منطقی برای خود درنظر بگیرد و از شفاف نبودن پرهیز کند تا اقتصاد سروسامان بگیرد.
واردات آلومینیوم، یک راهکار باروتی نداشتن واردات و تحریمها را اصلیترین دلیل وجود انحصار در این بازار دانست و تصریح کرد: باوجود اینکه بسیاری از گریدهای آلومینیوم در داخل کشور تولید میشود اما دلیل نمیشود به سمت واردات نرویم. درحالحاضر نرخ تمامشده تعرفه آلومینیوم براساس نرخ واردات است، درصورتیکه باید براساس نرخ «افاوبی»(نوعی قرارداد) منهای ۵ درصد (قیمت پایه) باشد و براساس آن رقابت شود اما وقتی نرخ تمامشده آلومینیوم برمبنای نرخ واردکننده است، مسلم است که تولیدکننده هیچ دخل و تصرفی در قیمتگذاری نخواهد داشت. وی درباره عرضه آلومینیوم در تناژ بالا در بورس کالا ازسوی عرضهکننده بدون در نظر گرفتن شرایط صنایع پاییندستی گفت: در پاسخ به عرضهکننده باید گفت، در این مدت چقدر از حجم تولید کارخانهها و کارگاههایی که در این عرصه فعال بودهاند کم شده است؟ آیا صنایع پاییندستی در چنین شرایطی توان تولید دارند؟
