علی ساری/ عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی
به نظر میرسد باید فرهنگ ایمنی همراه با احتمال رویارویی همیشگی با حادثه و سانحه باید در سطح جامعه ترویج و نهادینه شود. به دلایل مختلف از جمله برخی باورهای اشتباه همیشه افراد فکر میکنند که حادثه برای دیگران است، نه ما. درحالیکه اگر نگاهی به سالهای گذشته داشته باشیم، نشان میدهد شهروندان کشور اعم از ساکنان پایتخت یا سایر شهرها همواره با حوادث طبیعی مانند آتشسوزی، زلزله، سیل، توفان و... و حوادث انسانساز، بهویژه با رشد و توسعه نامتوازن سکونتگاههای انسانی در چند سال گذشته مواجه بوده است و نبود آمادگی ذهنی، نبود شناخت از نحوه کاستن از حجم ریسک و تقویت توان مقابله فردی و اجتماعی، زیانهای جبرانناپذیری به دنبال دارد. برای این منظور باید فرهنگ ایمنی در برابر حوادث و سوانح به صورت مستمر، با استفاده از تمامی ظرفیتهای آموزشی و شیوههای مختلف ارتقای آگاهی عمومی بهویژه ظرفیت آموزش و پرورش، ترویج و تبلیغ شود. هر شهروند ایرانی باید بداند که ما در سرزمینی حادثهخیز زندگی میکنیم و در عین حال پیشرفتهای فناوریکی و شیوه جدید زندگی شهری، خطرهای اطراف ما را دوچندان کرده است. بخشی از این خطرها ناشی از شیوههای جدید زندگی و افزایش تراکم جمعیت در شهرها است. تازمانیکه مردم مقوله آموزش عمومی در برابر حوادث و سوانح را جدی نگیرند، نهادهای مدیریت شهری به تنهایی قادر به افزایش شاخصهای ایمنی شهر نیستند. حادثه پلاسکو نشان داد که کمبودهایی در حوزه قوانین و آییننامههای مربوط به حوزه مدیریت بحران حوادث و سوانح وجود دارد که بخشی از آن مربوط به الزامات ایجاد و تقویت ساختارهای مدیریت حوادث و سوانح است و بخشی دیگر از آن ایجاد الزامات مربوط به اقدامات بازدارنده و تسهیلگر در برخورد با تهدیدات در محیط زندگی شهری است. بنابراین در نگاهی تطبیقی به قوانین سایر شهرهای مهم دنیا این کمبودها نمایان میشود. بنابراین باید با قوانین صریح و شفاف بتوان با قاطعیت ساختمانهای مسکونی و غیرمسکونی را ملزم به رعایت نکات ایمنی کرد.
