صبا رضایی / روزنامهنگار
میتوان گفت تمامی کشورهای بزرگ و مطرح در عرصه گردشگری دارای سند جامع گردشگری هستند. حتی کشورهای توسعهیافته که گردشگری را محور اصلی توسعه اقتصادی قرار ندادهاند و آن را صنعتی جانبی میدانند نیز سند جامعی برای گردشگری خود تدوین کردهاند و فعالیتهای گردشگری خود را براساس آن انجام میدهند؛ بنابراین تمامی گفتههایی که درباره توسعه گردشگری عنوان میشوند بدون وجود یک سند جامع، سود و کاربردی ندارند، همچنانکه بسیاری از طرحها و برنامههایی که بهمنظور توسعه گردشگری در نظر گرفته میشود هنگام اجرا به دلیل نبود هماهنگیهای لازم با مشکل روبهرو میشوند، زیرا سند جامعی که تمامی نهادهای مرتبط با گردشگری هنگام اجرای برنامههای این صنعت بتوانند به آن رجوع کنند، وجود ندارد.
گردشگری صنعتی بین حوزهای و نیازمند هماهنگی و تعامل نهادهای مختلف است تا بتوان برنامهها، طرحها و توسعه پایدار را در آن اجرا کرد. تدوین یک سند جامع میتواند با در نظر گرفتن حوزههای مختلف از نظر کارشناسان مربوط و با دریافت موافقت آنها، هماهنگی نهادهای مختلف را به همراه داشته باشد. از سویی دیگر گردشگری بهعنوان یک صنعت زمانی جدی گرفته میشود که برنامهای جامع برای پیشبرد اهداف خود داشته باشد.
به هر روی گردشگری با اینکه صنعت نامیده میشود با صنایعی مانند سیمان و نفت تفاوتهای بسیاری دارد و در هر منطقهای نسخه جداگانهای برای توسعه دارد؛ در مناطق کویری نیازمند اقامتگاههای بومگردی، فعالیتهای آفرود و رصدخانه بوده و در سواحل دریایی به پلاژهای مناسب و کشتیهای گردشگری نیاز دارد، مناطق تاریخی به اقامتگاههای سنتی و حفظ بافت تاریخی و کلانشهرهایی مانند تهران نیاز به هتلهای ۵ستاره دارند.
گردشگری نیاز به سندی دارد که تمامی این موارد به تفکیک در آن آورده شود. ایران علاوه بر صنعتی بودن و اتکا به ذخایر نفتی میباید گردشگری را نیز توسعه دهد. گردشگری بهترین موتور توسعه اقتصادی، ارزآوری و درآمدزایی است به شرط آنکه جدی گرفته شود و شرط نخست برای جدی تلقی کردن این صنعت دارا بودن برنامه یا سندی جامع و بلندمدت است.
