صفیه رضایی - روزنامهنگار
بیشتر روستاهای خطه مرکزی و کویری کشور ما به دلیل چندین سال خشکسالی جمعیت خود را از دست دادند. بخشی به درون شهرها مهاجرت کردند و برخی به روستاهای بزرگتر رفتهاند که خود زمینه ازدحام و مشکلات بسیاری را به وجود آورده است. در حالی که اگر از کنار این روستاهای پهناور عبور کنیم، زمینهای مسطحی میبینیم که تنها بهره آنها نور خورشید سوزان آن هم در تابستان است. در حالی که میتوان از همین زمینهای بایر نیز استفاده کرد آن هم به وسیله نصب پنلهای کوچک خورشیدی که صاحبان آن میتوانند اهالی آن روستاها باشند. به عبارتی، به جای مهاجرت به درون شهرها و روی آوردن به شغلهای کاذبی همچون دستفروشی و سیگارفروشی این افراد میتوانند خود تولیدکننده باشند آن هم تولیدکننده از منابع انرژی خدادادی که تنها نیاز است برای زیرساختهای آن تامین هزینه کنند. حالا اگر در این قسمت دولت و نهادهای حمایتی طرحی را پیشنهاد کنند که در این روستاها پنل یا زیرساختهای تامین انرژی خورشیدی به صورت یارانهای یا وام به افراد داده شود گام مهمی در جهت اشتغالزایی برداشته میشود. حداقل میتوان به هر خانواده در محدوده خودش پنل داده شود تا به صورت غیر مستقیم کارمند شبکه سراسری برق باشند. با این حساب که نرخ خرید تضمینی برق خورشیدی نیز تا ۲۰ کیلووات ساعت حدود ۸۰۰ تومان است و بین ۲۰ تا ۱۰۰ کیلووات ساعت حدود ۷۰۰ تومان است که منازل بیشتر در دسته نخست یعنی کمتر از ۲۰ کیلووات ساعت (۸۰۰ تومان) قرار میگیرند. به عنوان نمونه، اگر برای پوشش برق منزلی نصب ۵ کیلووات ساعت برق خورشیدی کافی باشد یعنی ۲۵ میلیون تومان سرمایهگذاری لازم است که نصف آن را وزارت نیرو تقبل میکند. حال اگر به جای ۵ کیلووات ساعت، برای مثال ۷ کیلووات ساعت در همین منزل نصب شود، ۲ کیلووات ساعت مازاد را وزارت نیرو به نرخ هر کیلووات ساعت ۸۰۰ تومان میخرد که درآمدزایی هم به شمار میرود. از این رو مردم میتوانند هم برق مصرفی خود را تامین هم درآمدزایی و کسبوکار نوینی را تجربه کنند. گاهی نباید برای آبادانی تنها دلخوش به آب بود؛ گاهی باید به خورشید دل بست، گاهی به خاک.