در بررسی عملکرد دولت یازدهم در صنعت خودرو به طور قطع نمیتوان از نقش ارزنده برجام چشمپوشی کرد. این صنعت که به واسطه تحریمها و محدودیتهای ایجاد شده جایگاه خود را در بین صنایع برتر دنیا از دست داده بود به گونهای با برجام جان دوباره در آن دمیده شد که توانست رشد بیش از ۴۰ درصدی تولید را در سال ۹۵ رقم بزند
همچنین سهم ۲/۵ درصدی از نرخ رشد اقتصادی داشته باشد. صنعت خودرو که در سالهای نه چندان دور، تولید سالانه یک میلیون و ۶۰۰ هزار دستگاه خودرو را در پرونده کاری خود به ثبت رسانده بود و جزو ۱۱ صنعت برتر خودروسازی دنیا قرار گرفت در سال ۱۳۹۱ با دستور مستقیم رئیسجمهوری سابق امریکا مبنی بر اجرای تحریمهای خاص علیه این بخش به مرز ورشکستگی رسید و رتبه خود را در میان تولیدکنندگان جهانی از دست داد به طوری که تا ۷ پله سقوط را تجربه کرد. این در حالی بود که صنعت خودرو پیش از تشدید تحریمها در ۱۰ سال یعنی از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۸ میزان تولید خود را تا ۱۰ برابر افزایش داده و حتی توانسته بود به تولید محصول مشترک با برخی نشانهای اروپایی دست یابد. در سال ۱۳۹۰ نیز میزان تولید سالانه خودرو بیش از یک میلیون و ۶۰۰ هزار دستگاه بود اما پس از تحریمهای مستقیم و تشدید آنها با افت شدید تولید خودرو مواجه شدیم و بسیاری از فرصتهای شغلی در این صنعت از بین رفت. اما این وضع ادامه پیدا نکرد و با وجود اینکه سال ۹۲ همزمان با آغاز به کار دولت یازدهم شاهد افت شدید میزان تولید در صنعت خودرو بودیم و این صنعت در سال ۹۴ دچار سکته شدیدی شده بود اما با اقدامات انجام شده از سوی دولت یازدهم و همچنین دمیدن روح برجام در صنعت خودرو شاهد اقدامات موثری برای بهبود اوضاع این صنعت بودیم به طوری که زمزمههای ورود شرکای جدید خارجی به صنعت خودرو در همین سال شنیده شد. حال با گذشت بیش از یک سال از برجام و پایان کار دولت یازدهم که امضای قطعی ۶ قرارداد همکاری میان شرکتهای ایرانی و شرکتهای برتر خودروسازی دنیا و ورود ۵ شرکت اروپایی و یک شرکت آسیایی به بازار خودرو را در پرونده کاری خود دارد، میتوان عمده موفقیت این دولت را به برجام نسبت داد. اقدامی که جان دوبارهای به صنعت خودروسازی بخشید و نمره مثبت دولت یازدهم را به ثبت رساند. به طور قطع نخستین پیامد مثبت گسترش صنایع تولیدی از جمله خودروسازها افزایش تولید و اشتغالزایی است که این موضوع در راستای تحقق اقتصاد مقاومتی به شمار میرود اما بیشک برجام طلسم صنعت خودرو را شکست و آن را به روزهای قبل از تحریم بازگرداند و از آنجا که شرکای سنتی شرکتهای خودروسازی با فضای کسب و کار ایران آشنا بودند برخلاف شرکتهای تازه تاسیس، زودتر اقدام به بازگشت به بازار ایران کرده و به سرعت برای ورود به این بازار اعلام آمادگی کردند. همزمان با افزایش تقاضا برای ورود خارجیها به صنعت خودروی ایران وزارت صنعت، معدن و تجارت اقدام به تعیین شرطهایی برای ورود آنها به ایران کرد اما از آنجا که ایران بازاری با قابلیت بسیار بالا برای آنها بود، همه شرطهای تعیین شده به راحتی از سوی آنها پذیرفته شد و شرکای قدیمی و سنتی خودروسازی ایران از جمله فرانسویها همکاری خود را با خودروسازان ایرانی آغاز کردند.بر این اساس همکاری در قالب مشارکت و سرمایهگذاری بیش از ۴۰ درصدی طرف خارجی در ایران و تولید خودروهای بهروز که کمتر از ۳ سال از عرضه آنها در دنیا نگذشته باشد به عنوان شرط نخست تعیین شد. صادرات ۳۰ درصد تولیدات مشترک، اتصال قطعهسازان ایران به شبکه جهانی با هدف صادرات و در نهایت ارائه خدمات مطلوب فروش و پس از فروش به خریداران از دیگر شرطهای تعیین شده از سوی وزارت صنعت، معدن و تجارت برای شرکای خارجی بود و پژو با پذیرفتن همه این شروط، نخستین شریک پسابرجامی صنعت خودرو ایران شد و قرارداد سرمایهگذاری مشترکی با سهم برابر ۵۰ درصد بین دو شرکت پژو و ایرانخودرو برای تاسیس شرکت ایکاپ در ایران را به امضا رساند که بر اساس آن مقرر شد محصولات تولیدی این شرکت مشترک در شبکه زنجیره پژو به بازارهای صادراتی عرضه شود.دومین قرارداد شریک خارجی ایران، ورود سیتروئن به چرخه همکاری با سایپا بود. بر این اساس۵۰ درصد سهام کارخانه سایپا کاشان به سیتروئن واگذار شد و تولید خودروهای سیتروئن مانند سی ۴ و سی در دستور کار قرار گرفت که نخستین محصول آن تا پایان سال وارد بازار خواهد شد.
تفاهمنامه مستقل رنو با سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران از قراردادهای مهمی بود که یک سال پس از تفاهمنامه اولیه در روزهای پایانی دولت یازدهم به امضا رسید. بر اساس این قرارداد رنو متعهد به سرمایهگذاری ۶۶۰ میلیون یورویی در ایران شد و با تولید دو خودرو سیمبل و داستر علاوه بر عرضه محصولات مشترک خود در ایران، راهاندازی مرکز تحقیق و توسعه در ایران را در دستور کار قرار داد. همچنین رنو به واسطه این قرارداد ایران را به هاب ارائه خدمات پس از فروش محصولات خود تبدیل کرد. امضای قرارداد هیوندایی کرهجنوبی و کرمان موتور ایران نیز از دیگر قراردادهای پسابرجامی صنعت خودرو بود که بر اساس آن خودروهایای ۱۰وای ۲۰توسط کرمان موتور به بازار ایران آمد و دیگر محصولات هیوندای نیز در دستور کار تولید کرمان موتور قرار گرفت. بازگشت مرسدس بنز به آغوش شریک پیشین خود نیز از دیگر دستاوردهای دولت یازدهم در صنعت خودرو بود. بر این اساس ایرانخودرو با امضای قراردادی تولید محصولات سنگین و چند نمونه سواری بنز را در دستور کار خود قرار داد.همکاری فولکسواگن با گروه صنعتی ماموت نیز از دیگر قراردادهای خودرویی بود که مسئولان وزارت صنعت، معدن و تجارت از آن بهعنوان دستاورد دولت یازدهم یاد کردند. ماموت توانست قرارداد سرمایهگذاری مشترک با فولکسواگن را منعقد کند و قرار شد بر اساس این قرارداد هر دو شرکت ۵۰ درصد از شرکت تازه تاسیس ماموت خودرو را در اختیار داشته باشند و خودروهای فولکسواگن را در ایران تولید کنند اما به نظر میرسد فولکس هنوز همه ۴ شرط تعیین شده را قبول نکرده و به همین دلیل امضای این همکاری به تاخیر افتاده است.بر اساس این گزارش، نگاهی به عملکرد دولت یازدهم در صنعت خودرو نشان میدهد هرچند صنعت خودرو در سالهای گذشته و آغاز به کار این دولت، تبدیل به صنعتی ورشکسته و ناکارآمد شده بود اما به واسطه تعامل بینالمللی این دولت و گشایشهای به وجود آمده در مسیر فعالیت خودروسازان توانست نه تنها رشد بیش از ۴۰ درصدی تولید را به ثبت برساند بلکه سرمنشا تحولاتی بزرگ در حوزه خودروسازی شد. البته هنوز تا ایدهآل فاصله بسیاری وجود دارد با این حال آغاز خصوصیسازی در صنعت خودرو با امضای قرارداد رنو با سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و شرکت نگین پرتو ناصح کلید خورد. واگذاری سهام خودروسازان داخلی به خارجیها، الزام نمایندگیها به اخذ مجوز از شرکت مادر برای واردات و ناگزیر کردن آنها برای تولید در ایران و تلاش بر لغو قیمتگذاری دولتی و تغییر معیار لوکس بودن خودروهای خارجی از دیگر اقدامات دولت یازدهم در صنعت خودرو بود که هرچند برخی از این اقدامات جای کار بسیاری دارد اما این صنعت را به آینده بهتری امیدوار کرده و آن را از ورطه نابودی نجات داده است. حال باید دید دولت دوازدهم و وزیر جدید صنعت، معدن و تجارت چه برنامهای برای این صنعت تازه به رونق افتاده دارد؟ آیا سیاستهای دولت پیشین را ادامه خواهد داد یا اینکه با نگاه به سیاستهای قبلی، طرحی نو خواهد انداخت؟