دانشمندان دانشگاه استنفورد به دنبال تولید یک کسوف مصنوعی با هدف مشاهده مستقیم سیارات فراخورشیدی است.
به گزارش پایگاه خبری گسترش به نقل از گیزمگ، سایه ایجادشده توسط سیستم به جای مسدود کردن پرتوهای خورشید، نور ستارههای دوردست را مسدود میکند و به تلسکوپی موجود بر روی ماهواره همراهش چشمانداز بهتری از سیارههای فراخورشید که احتمالا حول این ستارهها میچرخند، ارائه میدهد. در سالهای اخیر هزاران سیاره فراخورشیدی کشفشدهاند و اکثر آنها با استفاده از شیوه "انسداد" (occlusion) شناساییشدهاند؛ در این روش تیرگیهای مکرر در نور ستاره، نشاندهنده وجود سیارهای است که از مقابل آن عبور میکند. اما درحالیکه درخشندگی ستاره در چنین روشی کارآمد است، مشاهده مستقیم سیارات را برای منجمان دشوار میکند. با مشاهده مستقیم این سیارات دانشمندان میتوانند ترکیب شیمیایی آنها را مشخص و علائم فعالیت زیستی بالقوه حیات بر روی آنها را شناسایی کنند. به همین منظور، تیم دانشگاه استنفورد به دنبال اجرایی کردن پروژهای موسوم به "تلسکوپ/مسدودکننده توزیعشده مینیاتوری" (mDOT) است؛ این پروژه شامل یک میکرو ماهواره 100 کیلوگرمی است که سایه ایجاد میکند و یک نانو ماهواره 10 کیلوگرمی مجهز به یک تلسکوپ کوچک است. پس از پرتاب، میکرو ماهواره تا میشود و در مدار بالایی زمین به عرض کامل 3 متر باز میشود. شکل گلمانند این سیستم امکان انداختن تاریکترین سایه ممکن را بر روی نانوماهواره همراه و تلسکوپ متصل به آنکه کمتر از 1000 کیلومتر دورتر از آن مدارگردی میکند، فراهم میکند. این شکل گلمانند موجب میشود که نور ستاره حول آن پراکندهشده و سایهای بسیار عمیق در مرکز ایجاد شود به طوری که نور ستاره در مشاهدات مستقیم سیاره فراخورشیدی تلسکوپ مداخله ایجاد نکند. انداختن سایهای با چنین دقتی بر روی نانوماهواره و تلسکوپ، نیازمند جایگیری دقیق دو ماهواره است. بهترین نما در نقطهای در مدار این دو سامانه رخ میدهد یعنی جایی که دو ماهواره با کندترین سرعت نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و این موضوع به منجمان نمایی یکساعته از سیارات هدف ارائه میدهد. پسازآن دو ماهواره دوباره میتوانند در جای اول خود آرایش یابند.
