صفیه رضایی - روزنامهنگار
کافی است در لابهلای اخبار و مطالبی که در بخش فناوریهای نوین و صنایع گوناگون وجود دارد مشاهده کلی کنیم. در خواهیم یافت که تمامی دستاوردها و تلاشهای و ایدهپردازیها در زمینه بهسازی و بهینهسازی زندگی انسانی است که درگیر آلودگیها، امواجهای مضر و گرفتاریهای جسمی و روحی شده است. واقعیت این است که توسعه دانش و فناوری در گام نخست نه برای تکامل بلکه برای بقا است. تولید پارچهها و لباسهای ضدامواج، افزایش بهرهگیری از انرژیهای پاک و غیرفسیلی یا استفاده از داروهای گیاهی به جای شیمیایی این نکته را به ذهن میرساند که تلاش برای بقاست نه تکاملی که مدتها پیش از آن سخن گفته میشد. این به معنای ایستایی و سکون در یک نقطه از تاریخ بشریت نیست بلکه میتوانیم اینگونه استدلال کنیم: زمانی که پیوسته درباره بکارگیری شیوههای نوین برای بهبود یک کالا یا کاهش ضررهای محیطی صحبت میشود نظریه نجات بشر به ذهن میرسد. از اینرو، میتوان نتیجه گرفت که فناوریهای نوین راه نجاتی است برای انسانی که در تله فناوریهای پیشین گرفتار شده است. بدیهی است که این تله فناوری، زنجیروار و در طول زمان بهوجود آمده و هر نوآوری و خلاقیتی دریچهای به سوی رهایی میگشاید. به دلیل همین است که میگویند استفاده از منابع سوختی فسیلی را کنار بگذاریم زیرا این خود تلهای است که گرفتاری در آن پیامدهایی دارد. از اینرو، سیاستگذاران فناوری در هر بخش به مانند چارهجویانی هستند که میخواهند بسته سیاستی رهایی و نجات را تدوین کنند. اینگونه است که ایده پردازان، مهندسان و طراحان گزینههای مطرحی میشوند که اتفاقا باید به نوآوری ذهنی آنها احترام گذاشت.
