صبا رضایی / روزنامه نگار
مردم یک روستای دورافتاده محصولاتی تولید میکنند که کارشناسان جهانی صنایعدستی را به تحسین واداشته است. زنان این روستا نقشآفرینان اصلی داستان هستند.
آنها از خاک ساده با دستان هنرآفرینشان آثار هنری خلق میکنند. زنانی که در روستایی بدون استانداردهای بهداشتی زندگی میکنند، بسیاری از آنها از حق تحصیل محروم شده و با مشکل کم آبی دست و پنجه نرم میکنند. یک روستا نام ایران را در جهان مطرح میکند، روستایی از توابع سیستان و بلوچستان، همان استانی که مردم کشور ناامن میخوانندش و از سفر به آن سرباز میزنند. روستای کلپورگان سالها بلکه قرنهاست بدون استفاده از هیچ دستگاه و با هنر انگشتان ظریف زنان، مرکز تولید سفالهای شگفتانگیز شده است. اگرچه نباید کمکها و توجه معاونت صنایعدستی به این روستا و معرفی آن به شورای جهانی صنایعدستی را نادیده گرفت.
اکنون کارشناسان این شورا برای بررسی ثبت جهانی این روستای کوچک به کلپورگان سفر کردهاند و پس از ۳ ماه نتیجه بررسیهای خود را اعلام میکنند. بیشک اگر شورای جهانی و معاونت صنایعدستی به آن توجه نمیکردند بسیاری از مردم کشور نمیدانستند روستایی به نام کلپورگان نیز وجود دارد. البته مقصر آنها نیستند، بلکه کوتاهی مسئولان در اطلاعرسانی و معرفی صنایعدستی و جاذبههای گردشگری عامل اصلی چنین وقایعی به شمار میرود. چه این روستا به ثبت جهانی برسد و چه پرونده آن از سوی کارشناسان شورای جهانی صنایعدستی رد شود مردم این روستا نیاز به امکانات اولیه برای زندگی دارند، بهداشت، آموزش مناسب و استفاده از آب آشامیدنی مناسب حق انسانی آنها به شمار میرود.
با توجه به آنکه این روستا جاذبههای گردشگری بسیاری دارد و میتواند گردشگران خارجی بسیاری را به خود جذب کند. بهتر است امکانات اولیه زندگی برای مردم آن و زیرساختهای اولیه برای گردشگران فراهم شود، زیرا با مشاهده شرایط نابسامان زندگی و کمبود امکانات خدماترسانی، گردشگران خارجی نه تنها جذب کشور نشده و تبلیغات مثبتی در این زمینه نمیکنند، بلکه به هموطنان خود توصیه خواهند کرد به ایران سفر نکنند.
