امیرحسین جهانگیر / مدیر آزمایشگاه آزمون و تجهیزات شبکه
در طول سالهای ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ پروژهای در مرکز تحقیقات مخابرات به عنوان بازوی تحقیقاتی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تعریف شد که بر اساس آن این مرکز باید وظیفه تشکیل چند آزمایشگاه مرجع و تحقیقاتی را بر عهده میگرفت. تصمیم بر این شد که آزمایشگاههای مرجع در دانشگاهها تشکیل شود، بر همین اساس هم دانشگاههای شریف، علم و صنعت و چند دانشگاه دیگر با صرف هزینه هنگفت چند میلیاردی به عنوان هدف در نظر گرفته شدند.
این آزمایشگاهها در طول سالهای کار خود به یک مرجع مهم تبدیل شدند، به طوری که امروز یک سرمایه اساسی برای ایران به شمار میآیند و بر همین اساس هم نادیده گرفتن آنان یک اشتباه بزرگ است، اما در زمینه مشکلاتی که به دلیل صف طولانی آزمایش تجهیزات شبکه پدید آمده باید به این موضوع اشاره کرد که به دلیل مشکل تحریم، اصالت بسیاری از تجهیزات شبکه قابل احراز نیست و امکان استعلام گواهینامههای مربوط از سازنده فراهم نمیشود.
در جهان و به ویژه کشورهای پیشرفته به ندرت تاییدیه و استاندارد تجهیزات شبکه از سوی سازمان ارتباطات و تنظیم مقررات کشورها صادر میشود. در این کشورها عمدهترین آزمایش امنیتی آزمایش مصونیت افراد نسبت به تشعشع و سازگاری الکترو مغناطیس است، اما در ایران انجام آزمایشهای بیشتری از سوی سازمان رگولاتوری اجباری شده است که میتوان گفت به طور سلیقهای اعمال شده است.
این آزمایشهای سلیقهای نخست کاسبان تحریم و فروش تجهیزات تقلبی و تهیه شده از مواد دور ریز شرکتها به واردکنندگان ایرانی نهفته است. بارها در روند آزمایش نشانهای مطرح، تقلبی بودن تجهیزات مشخص شده و حتی گاهی مشاهده شده که کالاهای وارداتی کارآیی لازم را ندارند. به همین دلیل هم سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی قوانین سختگیرانه بیشتری را در نظر گرفته تا با واردات کالای قاچاق و بیکیفیت مواجه نشود.
