صبا رضایی / روزنامهنگار
میدانید قشر بزرگی از تولیدکنندگان صنایع دستی کشور چه افرادی هستند؟ معلولان جسمی و حرکتی. معلولان خالقان فرشهای دستباف زیبا، محصولات منبتکاری شده، ظروف شیشهای نقاشی شده، کاشیهای پرنقش و نگار و قلمزنیهای ماندگار هستند. معلولان جسمی و حرکتی به باور بسیاری از مددکاران، جامعهشناسان و مربیان؛ مهربانترین و معصومترین انسانهای کره زمین هستند که هنوز انسانیت را از یاد نبردهاند. آنها برای ما آثار هنری خلق میکنند، محیط زندگی شهری و منازل ما را زیباتر میکنند و ما در مقابل چه میکنیم؟ محیط شهری و زندگی آنها را با بیتوجهی برایشان غیرقابل استفاده کردهایم. گاهی بزرگترین جرمی که انسان میتواند مرتکب شود، بیتفاوتی است و مردم، مسئولان و دولتمردان کشورمان نسبت به معلولان بیتفاوتی را در پیش گرفتهاند. گویی این افراد حق زندگی ندارند. اگر هم برای آنها حقی قائل شویم، هزینه ایجاد امکانات زندگی را برایشان گزاف و گران میدانیم و عملیات اجرایی را پر دردسر. اینگونه است که در هیچیک از حوزههای حملونقل کشورمان هیچ امکاناتی برای استفاده معلولان وجود ندارد و امکاناتی مانند اتوبوسهای بالابر تنها در پایتخت مورد استفاده قرار میگیرند. این در حالی است که بسیاری از معلولان کشورمان جانبازانی هستند که از مرزهای کشور دفاع کرده و در شهرستانهای جنوبی و مرکزی کشورمان زندگی میکنند. آنها اعضای بدن خود را در جبهه به یادگار گذاشتهاند تا مردم کشور در امنیت زندگی کنند و چه آسان اینهمه رشادت را از یاد بردهایم. زمانی که برای بهبود زندگی روزمره معلولان هیچ اقدامی انجام نشده، چگونه انتظار داریم که برای گردش، تفریح و سفر کردن آنها امکاناتی در نظر گرفته شود؟ بسیاری از معلولان ایرانی؛ هنرمندان، ورزشکاران و افراد موفق جامعه هستند. آنها زندگی را بهخوبی درک کردهاند و به زیباییهای زندگی پی بردهاند و معنای نشاط و ارزش محبت را در زندگی دریافتهاند. حیف نیست که معلولان را از سفر و دیدن زیباییهای دنیا محروم کنیم؟
