علیاکبر صیادجو / رئیس اتاق اصناف سمنان
درحالحاضر سازمان تجارت جهانی، ۱۶۴ عضو دارد که این تعداد از اعضا ۹۷درصد تجارت جهانی را در اختیار دارند.به گزارش پایگاه خبری گسترش، ایران، از سال ۲۰۰۵ میلادی به عنوان عضو ناظر این سازمان انتخاب شد و هماکنون در حال مذاکره برای پیوستن به این سازمان است. سازمان تجارت جهانی، خواهان وضعیتی است که هر کسی در هر نقطه از کره زمین بدون در نظر گرفتن هزینه حملونقل، کالا را خریداری و در بازارهای جهانی عرضه کند. از طرفی کشوری به عضویت سازمان تجارت جهانی درمیآید که ۶ اصل از اصول سازمان را به عنوان یک تعهد تجاری الزامآور رعایت کند؛ این اصول عبارتند از: نبود تبعیض، دولت کامله الوداد، اصل رفتار ملی، اصل آزاد، شفافیت و تشویق رقابت منصفانه. با این مقدمه میخواهم این مهم را بررسی کنم که بعد از عضویت در تجارت جهانی وضعیت اقتصادی بهویژه وضعیت بازار ایران چگونه خواهد شد؟ آیا بازار همچنان رکود را تجربه خواهد کرد یا از این مرحله گذر و دوران رونق را تجربه خواهد کرد؟ تلاش دارم که با ذکر مثالی پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی را بررسی کنم؛ بعد از پیوستن ایران به این سازمان فروشندگان ایرانی، باید خود را در قلب اروپا به طور مثال شهر لندن فرض کنند که مشتریانی با سلایق مختلف دارند. این مشتریان از فروشنده کالاهای دارای شاخصهای کیفی برتر را طلب میکنند. کالایی با کیفیت عالی، بستهبندی زیبا که استانداردهای لازم کیفی همراه با استانداردهای زیستمحیطی و نرخ مناسب و رقابتی را داشته باشد. مشتری اگر این ویژگیها را در یک کالا ببیند از فروشنده کالا خریداری میکند و موجب رونق کارخانههای داخلی میشود. بدون تردید اگر یک کالا این ویژگیها را نداشته باشد مشتری از خرید امتناع میکند. در نتیجه صنعتگر و تولیدکننده ایرانی باید کیفیت کالاهای خود را ارتقا دهد و اگر چنین نکند در شرایط رقابتی بازار حرفی برای گفتن نخواهد داشت و ورشکسته میشود. فرض را بر این میگیریم که تولیدکنندگان ما توان تولید کالای با این کیفیت را ندارند، بنابراین اتفاقی که میافتد این است که بازار ایران جولانگاه کالاهای باکیفیت و رقابتی خواهد شد که توان رقابت با آنها را ندارد. پس در این شرایط چه باید کرد؟ باید نشست و نظارهگر ورشکسته شدن صاحبان صنایع و تولیدکنندگان داخلی باشیم یا نسبت به تقویت صنایع و نوآوری صنایع و تولید کالاهای با نرخ تمامشده پایین همت کنیم؟ به نظر من بعد از پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی، برای مدتی بازار دچار رکود شدید خواهد شد. چراکه مردم در انتظار ورود کالاهای با کیفیت بهتر و ارزانتر هستند، زیرا در این شرایط دیگر تعرفههای واردات صفر است و تمام نشانهای تولیدی ۱۶۴ کشور عضو این سازمان میتوانند بدون هیچگونه محدودیتی کالای خود را در بازار ایران عرضه کنند. در چنین شرایطی بازار از آن کسانی است که با کمترین قیمت، کیفیترین کالا را عرضه میکنند. اما رفتهرفته پس از یک دوره چندماهه صنایع ما مجبور خواهند شد که خود را بهروز کنند و با استفاده از فناوری برتر دنیا بازده کار تولید را چندین برابر افزایش بدهند تا بتوانند در بازار رقابتی عرصه را بر رقبا تنگ کنند و سهم خود را از بازار داخلی و بازارهای بینالمللی افزایش دهند. کیفیت کالا، بستهبندی خوب و عالی، نرخ مناسب و خدمات پس از فروش مولفههایی هستند که میتوانند ما را در کسب و تصاحب بازارهای جهانی یاری رسانند. چراکه کشور ایران قابلیتهای فراوان و مزیتهای بسیار خوب مانند فراوانی مواد اولیه، سوخت ارزان، معادن فراوان، نیروی انسانی بهنسبت ارزان، اقلیم مناسب، دانش فنی و مهندسی، زیرساختهای مناسب و ساحلهایی با قابلیت دسترسی به کشورهای منطقه و دنیا را دارد. هماینک با توجه به فرصتهای پیش رو میتوانیم با تکیه بر این مزیتها سهم تجارت را در صادرات غیرنفتی ارتقا دهیم تا بهبود نسبی در اقتصاد کشور پدید آید.
