عباس پاپیزاده / عضو کمیسیون کشاورزی مجلس شورای اسلامی
برنج، یکی از غلات پرمصرف در ایران است؛ اما از آنجاییکه این محصول خوراکی کمتر از نیاز داخل در کشور تولید میشود (میزان تولید برنج در ایران، درحدود ۲ میلیون و ۲۵۰ هزار تن است. در حالی که ما برای مصرف یک سال در کشور نیازمند حداقل ۳ میلیون تن برنج هستیم. از سالهای پیش برای جبران این خلأ اقدام به واردات برنج مورد نیاز کردیم. حجم قابل توجهی از برنج مورد نیاز کشور در استانهای شمالی ایران مانند گیلان و مازندران تولید میشود. البته استانهای فارس، خوزستان و اصفهان نیز برنج مرغوبی کشت میکنند. از گونههای مختلف برنجی که در ایران تولید میشود میتوان به گرده، دابو، طارم، چرام۱، چرام۲، صدری (شامل انواع دمسیاه، دمزرد و دمسرخ)، بینام، کاظمی و... اشاره کرد. اما از سال ۹۲ در بحث واردات برنج یک معضل جدید پیش روی مردم و مسئولان قرار گرفت و آن ورود حجم قابل توجهی برنج آلوده به کشور بود. این معضل آنچنان در کشور دامن زده شد که مجلس شورای اسلامی بهصورت مستقیم در این زمینه ورود و تلاش کرد که به معضل ورود برنجهای آلوده به کشور پایان بدهد. اینجا این پرسش مطرح است که مجلس از کدام ابزارهای خود استفاده کرده و مانع ادامه واردات برنج آلوده به کشور شد؟ باید بگویم وضع قوانین و نظارت بر اجرای درست قوانین از جمله وظایف مجلس شورای اسلامی است. این ابزار نظارتی این امکان را به مجلس میدهد که در موارد خاص ورود و اعمال نظر کند. در بحث ورود برنجهای آلوده مجلس بهصورت مستقیم ورود کرد. اگر دیگر نهادهای نظارتی وظایف خود را برای نحوه درست واردات انجام ندهند آیا مجلس نباید در این زمنیه ورود کند؟ بدون تردید پاسخ به این پرسش منفی است و مجلس نمیتواند در برابر این مسائل سکوت کند. مجلس شورای اسلامی هیچ نقشی در زمینه واردات یک محصول ندارد اما اگر در ورود یک محصول کشور مبدا در بیان واقعیت خودداری کند و یک محموله آلوده وارد کشور شود در این شرایط مجلس از ابزارهای نظارتی خود استفاده میکند و مانع ادامه عرضه محصول آلوده در کشور میشود. زیرا مصرف برنج آلوده سلامت مصرفکنندگان را بهخطر میاندازد. منابع اطلاعاتی مجلس خبر ورود ۹۳ هزار تن برنج آلوده در اروگوئه را دادند، به همین دلیل مجلس جلسات زیادی با حضور معاونهای وزارت جهاد کشاورزی برگزار کرد و درنهایت مانع ورود این محموله به کشور شد.
