پرداخت تسهیلات به تولیدکنندگان، خواسته اصلی واحدهای تولیدی است.
به گزارش پایگاه خبری گسترش، روزنامه صمت نوشت: رکود، تورم، تحریم و قفل شدن منابع در بانکها از چند سال گذشته سبب شد فشار زیادی به بخش تولیدی کشور وارد شود. در این بین بانک مرکزی برای تحرک بخش تولید تسهیلات ویژهای را در نظر گرفته است. در گزارشی که این بانک منتشر کرده آمده است: در سال گذشته ۵۴۸ هزار میلیارد تومان تسهیلات بانکی به بخش تولید پرداخت شده است. همچنین در این گزارش آمده است بانک مرکزی در راستای هدایت منابع به سمت تولید و تمرکز بر تامین سرمایه در گردش واحدهای تولیدی با هدف بهرهبرداری از ظرفیتهای خالی اقتصاد و حمایت از بنگاههای کوچک و متوسط اقداماتی انجام داده است. حدود ۶۴ درصد از کل تسهیلات پرداختی شبکه بانکی در یک سال گذشته به حمایت از تولید و تامین سرمایه در گردش واحدهای تولیده پرداخته که این نسبت برای تسهیلات اعطایی به بخش صنعت و معدن ۳/۸۲ درصد از کل رقم تسهیلات پرداختی بخش تولید بوده است. همچنین در ۴ ماه نخست امسال، کل تسهیلات پرداختی شبکه بانکی ۱/۱۵۵۳۳ میلیارد ریال بوده است که در مقایسه با مدت مشابه سال ۱۳۹۵ از رشد ۴/۱۸ درصدی خبر میدهد. در حالی که از طرفی بانک مرکزی عنوان میکند این تسهیلات موجب رونق تولید شده اما برخی از کارشناسان از صداقت نداشتن بانک مرکزی در ارائه این میزان تسهیلات و برخی هم از ناکارآمد بودن تزریق پول به واحدهای تولیدی سخن میگویند. تحریم ضربه شدیدی به تولید زد احمد پورفلاح، رئیس کمیسیون صنایع اتاق بازرگانی ایران در گفتوگو با صمت اظهار کرد: من در عدد ۵۴۸ هزار میلیارد تومان تردید دارم و فکر نمیکنم این مقدار تسهیلات داده شده است. وامهایی که دوباره استمهال و تمدید شد هم در دل این اعداد حساب شده است درحالی که وامهای جدیدی نبودند و بیشتر وامهای تسهیلات قبلی را دربر میگیرند. این نماینده بخش صنعت در اتاق بازرگانی درباره تاثیر تحریمها بر تولید گفت: واقعیت این است که تعدادی از واحدهای صنعتی ما ناخواسته گرفتار شدهاند یعنی پیشبینی تحریمهای سنگین را نمیکردند؛ تحریمهایی که هنوز سایه شومش را از سر این مملکت برنداشته است. بر اثر این تحریمها قدرت خرید مردم کاهش پیدا کرد و فعالیت آنها به حداقل رسید. برای نمونه در بخش ساختوساز فعالیتها به شدت کاهش یافت و حدود ۷۰۰ رشته صنعتی را درجا گرفتار کرد. بنابراین دولت باید واحدهای صنعتی که ناخواسته درمانده شدهاند را دریابد و به آنها خدمات دهد. در غیر این صورت همه سرمایهها از بین میرود و اشتغال ما بیش از این صدمه میبیند. او با بیان اینکه نمیتوان یک نسخه را برای تمامی واحدهای تولیدی پیچید اظهار کرد: اینکه به واحدهای صنعتی، مثل هم کمک کنیم منطقی نیست. واحدهای از کار افتاده یا واحدهایی که هنوز به تولید نرسیدهاند و نیمه تمام هستند را نمیتوانیم مانند هم بدانیم و برای بهبود تولید باید دقیقتر از اینها باشیم. باید دید برای آن واحد تولیدی چه تقاضای داخلی و خارجی وجود دارد؟ یا اگر زمینه صادرات دارد مورد حمایت قرار بگیرد. واحدهای صنعتی که ۷۰ درصد کارشان انجام شده و برای ادامه حیات لنگ ۳۰ درصد هستند را باید بیشتر مورد توجه قرار بدهیم. پورفلاح تاکید کرد: بنابراین اصلا نمیتوان این دو را با یک نسخه معرفی کرد، باید بررسی دقیق شود و برای انتخاب اینها باید به پارامترهای زیادی توجه کنیم. اگر امروز واحد صنعتی عظیمی در حال تکمیل است باید با تامل بیشتری به آن نگاه کرد. برای نمونه واحدی شانس صادرات دارد و اگر به ۲۰ درصد آن کمک کنیم میتواند زمینه صادرات و اشتغال را بیشتر فراهم کند. از تزریق پول دوری کنیم سیدحسین معروف، عضو هیات نمایندگان اتاق ایران در گفتوگو با صمت اظهار کرد: من باور دارم میزان تسهیلاتی که در اختیار تولیدکننده قرار میدهند کافی نیست. ضمن اینکه در دادن این وامها هم صادقانه برخورد نشده است یعنی گاهی برای اینکه آمارسازی کنند اعلام کردهاند واحدی که نیاز به وام نداشته وام گرفته فقط به دلیل اینکه بگویند ما به واحدهای تولیدی پول دادهایم. او درباره اینکه چه واحدهایی در اولویت تسهیلات دهی هستند گفت: باور دارم پول باید به واحدهای نیمه فعال داده شود و نه واحدی که سالها است از چرخه تولید خارج شده و دیگر با این وامها قابل احیا شدن نیست. واحد نیمه فعال با وجود اینکه زیر ظرفیت تولید میکند باز هم ادامه حیات داده است. یعنی به جای اینکه با ۱۰۰ درصد ظرفیت خود کار کند با ۳۰ درصد ظرفیت کار میکند اما چرخش نخوابیده و تسهیلات میتواند باعث افزودن درصد دیگری به چرخه تولیدش شود. در این بین به واحدی که راکد است باید کلی هزینه پرداخت شود تا دوباره شروع به کار کند. عضو هیات نمایندگان اتاق ایران در پاسخ به این پرسش که چقدر دادن تسهیلات میتواند به تولیدکننده کمک کند و برای رونق تولید موثر است گفت: من خیلی به تزریق پول اعتقاد ندارم چرا که بهبود شرایط تسهیل فضای کسب و کار مهمتر از تسهیلات بانکی است. اینکه واحد تولیدی مصون از آزار و اذیتها کار خود را انجام دهد خیلی بیشتر از تسهیلات میتواند کمکرسان باشد. قوانین مخل و زائد هم از طرف دیگر از همه بدتر است. به این ترتیب فضای کسب و کار ما امروز بیش از آنچه از بیپولی رنج ببرد از آزار و اذیتها رنج میبرد و ما به جای تزریق پول باید به رفع موانع آن کمک کنیم.
