سیرآنوش موسوی / روزنامه نگار
چند صباحی است داد فعالان پوشاک از واردات بیرویه کالای قاچاق در این حوزه بلند شده است.آنها بر این باورند واردات غیررسمی پارچه و انواع پوشاک بدون پرداخت تعرفه گمرکی به اقتصاد کشور و بیش از همه به صنعت پوشاک ضربه وارد کرده است. همین مسئله باعث شده تولید داخلی توان اندکی برای رقابت با تولیدات مشابه کشورهای رقیب از جمله ترکیه و چین داشته باشد. متاسفانه براساس آمار ارائه شده از سوی اتحادیه تولید و صادرات صنایع نساجی سال گذشته ۱۵ میلیون دلار از طریق مبادی رسمی پوشاک وارد کشور شده و این میزان تنها یک درصد پوشاک خارجی مصرفی کشور بوده و ۹۹درصد بهصورت قاچاق به کشور واردشده است. همین آمارها عاملی است تا به دلایل استقبال مردم به خرید پوشاک خارجی توجه کنیم.
شواهد بازار حاکی از این مهم است که برخی مشکلات فرهنگی در حوزه مصرف، باعث شده مردم تمایل چندانی به خرید تولیدات ایرانی از خود نشان ندهند و به عبارت دیگر نسبت به پوشاک داخلی بیاعتماد هستند و حتی در برخی موارد کالای خارجی را که کیفیت مناسبی ندارد به کالای ایرانی ترجیح میدهند. اما فعالیت برخی نشانهای معتبر ایرانی که در جهان نیز حرفهای برای گفتن دارند نشان میدهد این بیاعتمادی به دلیل ضعف تولیدکنندگان داخلی و بیکیفیتی پوشاک داخلی نیست و باید به دنبال دلایل دیگری برای این نبود اطمینان باشیم.
علاوه بر استقبال نکردن مردم از تولیدات داخلی، هزینه تولید در ایران بسیار بالاست در واقع هزینه واردات مواد اولیه برای تولیدکننده داخلی ۵۰ درصد محاسبه شده در حالی است که هزینه واردات پوشاک آماده خارجی به صورت قاچاق ۲۰ درصد است. پس با یک آمار سرانگشتی متوجه خواهیم شد سود واردات قاچاق بسیار بیشتر از تولید است. از اینرو تولیدکننده داخلی پیش از ورود به چرخه تولید بازی را باخته است. اما فعالان پوشاک دست استمداد خود را به سمت مسئولان مربوط دراز کردهاند تا آنها تولیدکنندگان را در مسیر تولید همراهی کنند که اگر تولید در ایران متوقف شود در نهایت چرخهای اقتصاد کشور از حرکت باز خواهد ماند.
