میلاد محمدی / روزنامهنگار
صنعت نمایشگاهی جایی برای کسب درآمد از مناسبتهای مختلف است. همه چیز در تاریخهای برگزاری خلاصه میشود. تاریخی که اهمیت دارد و حتی اگر بوران و سیل و تگرگ هم بیاید یک رویداد نمایشگاهای باید سروقت برگزار شود. مگر میشود قراردادهای پولساز تعداد زیادی غرفهدار را به بهانه باد، باران و توفان به هم زد؟ اگر اینطور بود که نمایشگاههای بزرگ آلمان در زمان جنگ جهانی اول و دوم نباید هیچ رویدادی را برگزار میکردند، اما کردند! تاریخ در این صنعت حرف نخست را میزند. سبیت ۱۲ مارس (۲۲ اسفند) برگزار میشود و هیچ قدرتی نمیتواند زمان آن را جابهجا کند. اصلا ۱۲ مارس روز جهانی cebit است! یا مثلا Anuga را فقط ۷ اکتبر(۱۵مهر) باید کلید بزنند؛ نه یک روز اینطرف و نه یک روز آنطرف! ختم کلام اینکه تاریخها اولویت نخست هستند و بعد باقی موارد اهمیت پیدا میکنند. ۶۰ قرن از برپایی نخستین رویدادهای نمایشگاهی میگذرد و هر سال در سراسر جهان چندین هزار رویداد بینالمللی برگزار میشود. رویدادهایی که هر کدام تاریخی مشخص دارند و هر سال در یک روز ویژه صنعتگران و تاجران را دور هم جمع میکنند. در واقع میتوان گفت روز گشایش هر رویداد یک جشن سالگرد تجاری است و اغلب هم این جشنها ۴روز طول میکشد. اما انگار کوزهگر همیشه از کوزه شکسته آب میخورد. صنعتی که در این سالها هر سال هزاران هزار مناسبت را جشن میگیرد، تا همین یک سال قبل یک روز اختصاصی برای خودش نداشته است. براساس آمارهای یوفی اعضای اصلی و ثبت شده این سازمان در همه کشورها بیش از ۸۱۰هزار (عضو فعال و در قید حیات) است که بخش زیادی از سود و سرمایه در گردش دولتها به فعالیت این افراد وابسته است. این افراد اما تا قبل از ۱۹ خرداد سال گذشته صاحب یک روز مستقل نبودند تا وجود خودشان را جشن بگیرند. انگار زیادی غرق بودند در جشن گرفتن برای دیگر صنایع و حوزههای اقتصادی و فرهنگی و از خودشان غفلت کردند. حالا ایران پیشقدم شده و روز جهانی صنعت نمایشگاهی را به ثبت رسانده است. روزی که میتوان به افتخار همه اهالی صنعت نمایشگاهی جشن گرفت و البته از این ابتکار عمل وطنی هم خوشحال بود.
