غلامحسین جمیلی/ عضو کمیسیون دانشبنیان اتاق بازرگانی ایران
اگر قرار باشد نگاهی به روند توسعه بازار در بخش دانشبنیان داشته باشیم میبینیم که ما در حوزه دانشبنیان هنوز سررشته کلاف را نیافتهایم. این حوزه شامل چند بخش گوناگون میشود که هر یک بایدها و نبایدهای خاص خود را دارد. به عنوان نمونه یک بخش متعلق به واحدهای نوپا است که نه از نظر آمار و نه از نظر بررسی میدانی هنوز پیشرفت چندانی را تجربه نکرده است و در ابتدای راه قرار دارد. به نظر میرسد به جای توجه پایدار به حوزه دانشبنیانهای نوپا، همه توجهها به سوی واحدهای صنعتی و بزرگ است؛ چراکه این شرکتها توانایی استفاده از مشوقهای مالی را دارند. از سوی دیگر شاهد این هستیم که در حوزه دانشبنیانها به جای دنبال کردن توسعه بازار، همه به دنبال ظرفیتسازی و جذب هرچه بیشتر علاقهمندان این حوزه در مقام افراد فعال هستند. به عقیده من اگر قرار باشد بازار دانشبنیانها را توسعه دهیم باید در گام نخست از تفکر حمایت از کسبوکارهای سنتی و پافشاری بر تداوم حضور آنان به سبک قدیمی اجتناب کرد. باید به جای این روند، به دنبال راهی برای تشویق کسبوکارهای سنتی به سوی دانشبنیان شدن باشیم. در این راه میتوان با تربیت نیرویانسانی و فرهنگسازی و یادآوری مزایای دانشبنیان شدن، توسعه فضای کشور و تامین زیرساختهای لازم به سوی توسعه بازار این حوزه رفت و علاوه بر اشتغالزایی شاهد بازخوردهای اقتصادی مناسب از سوی دانشبنیانها نیز بود.
