خیرالله غلامی / مدیر داروخانه ۱۳ آبان
در سالهای ۹۱ وضعیت اینگونه بود که دلار گرانتر شد و از هزار تومان به ۳هزار تومان رسید. داروها به تناسب افزایش نرخ دلار بهویژه داروهای وارداتی نیز گران شدند و در چنین شرایطی سهم پرداختی مردم از جیب ۳ برابر شد. در یک برهه در دولت قبلی ۱۵۰ تا ۱۶۰ قلم کمبود دارویی داشتیم که به طور عمده داروهای حیاتی بودند.
آنتیبیوتیکهای حیاتی یا در بازار دارویی کشور پیدا نمیشد یا وقتی پیدا میشد گرانتر بودند. در دولت قبلی امکان دسترسی به دارو در کشور فراهم نبود، کسانی که موظف بودند دارو وارد کنند به دلیل تحریمهای تجاری نمیتوانستند پول انتقال دهند حتی کارخانههای داروسازی داخلی به دلیل تهیه نشدن مواد اولیه دارویی با کمبود داروهای تولید داخل نیز روبهرو شدند.
در سالهای ۹۰ تا ۹۲ انبوه زیادی از بیماران در داروخانههای دانشگاهی و داروخانههای سطح شهر سرگردان بودند و داروخانهداران مجبور بودند برای دسترسی همه بیماران، داروها را به مقدار بسیار کم بین آنها توزیع کنند بنابراین بیمار مجبور بود ۲ مرتبه و حتی ۳ مرتبه برای دریافت دارو مراجعه کند. در سال ۹۲ با روی کار آمدن دولت روحانی در حدود ۶ماه نرخ داروها تثبیت شد.
اگرچه دولت با افزایش نرخ ارز و تورم روبهرو بود و نمیتوانست نرخ دارو را کم کند اما حدود یکهزار و ۲۰۰میلیارد تومان تزریق کرد و با دادن سوبسید توانست فرانشیز دارو را به سال ۹۱ برگرداند و پرداخت از جیب مردم را ۳۰درصد کاهش داد. سازمان غذا و دارو براساس موافقتنامهای با سازمانهای بیمهگر مبلغ قابلتوجهی از یارانه دارو را پرداخت میکند تا نرخ دارو بالا نرود بنابراین مجموع نرخ ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ قلم دارو تثبیتشده مانده است یعنی نرخ دارو در این دوره نه خیلی بالا رفته و نه خیلی پایین آمده البته ممکن است نرخ برخی از داروها یک تا ۲درصد گران شده باشد.
