سارا رشادیزاده - روزنامهنگار
در میان خانواده بزرگ صنعت، فناوری اطلاعات را میتوان عضوی تازهوارد دانست که در مدتی کوتاه توانسته اثرگذاری خود را به بهترین نحو ممکن نشان دهد.
در ایران نیز چند سالی است که فناوری اطلاعات جدیتر از قبل گرفته شده و به این حوزه به چشم راهکاری اساسی یا به زبان بهتر میانبری برای توسعه اقتصادی کشور نگاه میشود. نگاهی به برنامه ششم توسعه و برنامهریزیهای دولت یازدهم و دوازدهم و اقدامات انجامشده نیز گویای همین حقیقت است.
فناوری اطلاعات را میتوان حوزهای به وسعت شبکه اینترنت، نرمافزارها و سختافزارها دانست که هر کدام به تنهایی میتوانند سهم زیادی از درآمدزایی اقتصادی کشور را به دوش بکشند.در این میان روز به روز توجه به حوزه اینترنت و پس از آن نرمافزار در حال افزایش است و همچنان حوزه سختافزار سهم کمتری را به خود اختصاص داده است.
یکی از مهمترین دلایل عقبماندگی درآمدزایی سختافزار از سایر زیرمجموعههای فناوری اطلاعات را میتوان وجود رقیب قدری مانند چین دانست. این رقیب کهنهکار نه تنها بازار ایران بلکه بازار جهان را به قبضه درآورده و بر همین اساس هم توانسته یکهتاز دنیای قطعات سختافزاری شود.
در کنار این دلیل باید دلایل دیگری مانند هزینه بالای تامین ماشینآلات تخصصی و دانش فنی را افزود؛ دلایلی که همه با هم باعث میشود تولید سختافزار چندان صرفه اقتصادی نداشته باشد و بیشتر به تحمیل هزینه منجر شود.
در این شرایط یافتن راهکاری برای کاهش هزینههای گمرکی واردات سختافزار میتواند یک راهکار خوب باشد و باز هم کشور را در جاده توسعه از مسیر فناوری اطلاعات قرار دهد.
البته این موضوع به مفهوم از حرکت ایستادن چرخ تولید سختافزار نیست، بلکه میتوان به جای گسترش فعالیتهای سطحی و تحمل هزینه، بر یک حوزه تخصصی تمرکز کرد.
نگاهی به الگوهای بینالمللی نیز گویای این حقیقت است که همه کشورهای پیشرفته در مسیر دستیابی به توسعه و رشد صنعت فناوری اطلاعات خود فقط از جاده تولید در همه حوزهها پیش نرفتهاند.نباید این نکته را از یاد برد که گاهی حرکت از مسیر واردات و تمرکز بر تنها یک حوزه تولیدی میتواند بسیار زودتر و بهتر به تولید ثروت و رسیدن به توسعه اقتصادی منجر شود.
