مشارکت پرشور از ینگه دنیا

علی اسحاقیان/ دانشجوی دکتری برق دانشگاه جورجیاتک امریکا

آتلانتا در ایالت جورجیا با تلاش دانشجویان جورجیا تک و ایرانی‌های مقیم این ایالت صاحب صندوق رای انتخابات ریاست‌جمهوری شد. دوباره انتخابات، دوباره مجالی برای ابراز وجود، زمانی که می‌توان بعدها با غرور سینه ستبر کرد و به خاطر آرزوهای خوب، امید برای ایران، کشور عزیز مادری و منفعل نبودن راضی باشیم؛ آری تصمیم بر پیروز بودن، حس پیروزی درونی است که هیچ چیز حتی شکست‌های ظاهری کوتاه‌مدت نمی‌تواند آن را از ما بگیرد. از دوره قبل که در وطن بودیم و بعد از امتحانات دانشگاه، راهی کوی و برزن می‌شدیم تا برای تشویق مردم به خیراندیشی و اینکه بیایید برای آینده، خودمان تصمیم بگیریم و به جای نفرت و آتش درونی، صلح و خوبی گسترش دهیم، تا امروز که جایی هستیم که تا چند روز پیش صندوقی برای مشارکت نبود (و چه سخت بود این ایام، روزهای تلاش برای آوردن یک صندوق، چیزی که به آن عادت کرده بودیم و شاید اهمیتش را درک نمی‌کردیم)، دقیقا ۴ سال می‌گذرد. راست است که می‌گویند قدر هر چیزی را زمانی که از دست می‌دهی میدانی، به صندوق رای و مراکز گستره رای‌گیری عادت کرده بودیم و ارزشش شاید به این اندازه روشن نبود، اما وقتی وجود صندوق به یک سوال تبدیل شد، جمعیت گسترده‌ای احساس ناامنی کردند، انگار چیزی از دست داده بودیم؛ ولی دست از تلاش برنداشتیم و هسته‌های تلاش برای آوردن یک صندوق به ایالتی (جورجیا) که پهنایی به وسعت استان‌های بزرگ ایران‌مان دارد شکل گرفتند. برای این کار هسته‌های دانشجویی و ایرانیان عزیز خارج‌نشین، مدت‌ها تلاش کردند، مذاکرده کردند تا تیمی تشکیل شود و درخواست صندوق بدهند. برای این کار باید فردی معتمد دفتر حفاظت منافع کشورمان پیدا می‌کردیم که راضی باشد تمام کار روز انتخابات خود را دست از کار بکشد، مرخصی بگیرد و تمام وقت پای صندوق باشد.

پراکندگی محل سکونت ایرانیان بسیار زیاد است و تنها یک صندوق، پس صندوقی در کنار محل زندگی‌مان نخواهد بود، برای همین ساعت‌ها رانندگی خواهیم کرد، حتی تعدادی از دوستان ماشین کرایه کردند، از یک روز کامل خود می‌زنند تا برای شرکت در انتخابات و اهدای یک روح تازه، یک رای به کشور خود، به هموطنان خود و گسترش مهربانی، سهم خود را در این دوره حساس ادا کنند؛ در این راه از یکدیگر سبقت می‌گیرند، هزینه می‌کنند تا روح مهربانی، نوع‌دوستی و دغدغه‌مندی خود برای آینده کشور مادری خود را به نمایش بگذارند. این افراد نه‌تنها به فکر مواهب مادی کوتاه‌مدت نیستند، بلکه هزینه می‌کنند، صدها دلار گاه هزینه می‌شود تا با پرواز یا کرایه ماشین و مرخصی به یک شهر دیگر بروند، رای بدهند و برگردند. هرچند نتیجه انتخابات به ظاهر در زندگی مادی ما در ینگه دنیا تاثیری ندارد، اما چه کسی است که از شادی هموطنان، خواهران و برادرانش خوشحال نشود و با غصه بیماران کشورش غمگین نشود. آری نتیجه انتخابات در زندگی مادی ما تاثیر بسزایی ندارد، اما نه تنها آرزومند بهترین‌ها برای کشور عزیزمان هستیم، بلکه دنیای معنوی خودمان را با گسترش خوبی، شاد دیدن عزیزان‌مان در ایران، خدمت به طبیعت و... بسط می‌دهیم. آری می‌خواهیم زمانی که پا به سن گذاشتیم، و به عملکرد خودمان نگاه کردیم، بگوییم یک برگ از آرزوهای خوب را ما نوشتیم و به آن ببالیم؛ می‌خواهیم آیندگان از ما به عنوان نسلی یاد کنند که در مقابل سختی‌ها خم نشدند، مقاومت کردند، از آزادی‌ها دفاع کردند و برای گسترش خوبی‌ها، هزینه دادند.

حال کمتر از چند روز به انتخابات مانده، انتخاباتی که از مدت‌ها پیش برای ما شروع شده، رایزنی‌های گسترده برای یافتن افراد معتمد برای درخواست صندوق، تماس‌های مکرر و... بالاخره نتیجه داد و ما هم یک صندوق خواهیم داشت، صندوقی که ارزش والای آن را حالا هرچه بیشتر می‌دانیم. اگرچه مرکز رای‌گیری به ما دور است، اما برای یک آرزوی خوب ترجیح می‌دهیم هزینه پرداخت کنیم، ماشینی کرایه کنیم، ساعت‌ها رانندگی کنیم تا رای امید خود را زنده کنیم. هموطنانی که به عنوان مثال از کانادا با پرواز می‌آیند، شاید از یک یا دو روز خود می‌گذرند، از تفریح خود می‌زنند، هزینه می‌کنند، صدها دلار برای بلیط هواپیما، محلی برای اسکان، تاکسی و یا کرایه ماشین، ساعت‌ها در راه بودن، ساعت‌ها در صف رای بودن، تا سندی به دفترچه افتخارهای خود، یعنی مشارکت در گسترش خیر و خوبی، شادی، رفاه و صلح پر کنند و دوباره باید ساعت‌ها برای بازگشت رانندگی، اما با حس خوب مشارکت. گرچه هزینه زیادی می‌کنیم.با افتخار برای شرکت در انتخابات هزینه می‌کنیم، زمان و انرژی فراوانی صرف می‌کنیم، گرچه رای ما دقیقا یک رای است، اما قدر صندوق‌ها را می‌دانیم چون با زحمت جمعی فراوانی به‌دست آمده، هزینه می‌کنیم و هیچ منتی بر کسی نیست، بلکه به خودمان منت نهاده‌ایم، چون دنیای خودمان را زیباتر می‌کنیم. حال‌ای هموطن عزیز، بیا دست‌به‌دست هم دهیم و از سراسر کره خاکی، ایران‌مان را با دست‌های یکدیگر در آغوش بگیریم، از گزند بلاها حفظش کنیم، این سرزمین پدر و مادری خود را با تلاش خود روز به روز بهتر کنیم، با قدم‌های کوچک اما مستمر، خوبی را در جامعه خود گسترش دهیم. بیاییم نخواهیم هزینه ابراز عقیده بیشتر شود، صندوق‌ها به سختی به‌دست می‌آیند، قدر صندوق‌ها را بدانیم.