دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد که ونزوئلا قرار است حداکثر ۵۰ میلیون بشکه نفت تحریم شده را به آمریکا تحویل دهد.

بی تفاوتی بازار جهانی نفت، به دلیل اینکه بازار می‌داند که در کوتاه مدت، صنعت نفت ونزوئلا، بیشتر یک هزینه و دردسر است تا درآمد زیرا سال ها از سرمایه گذاری و تکنولوژی محروم بوده است.

با وجود اینکه برخی کشورها روی دریایی از نفت نشسته‌اند، هنوز در استخراج مؤثر از این ثروت زیرزمینی ناکام‌اند. از سوی دیگر، کشورهایی با ذخایر نسبتاً محدود، توانسته‌اند به تولیدکنندگان بزرگ جهانی تبدیل شوند. این پارادوکس، تصویر کامل‌تری از اقتصاد سیاسی انرژی در قرن بیست‌ویکم را ترسیم می‌کند. از ونزوئلا تا آمریکا، از ایران تا عربستان، فاصله میان «آنچه دارند» و «آنچه تولید می‌کنند»، تفاوت میان بحران و شکوفایی را رقم می‌زند.

تحریم‌ها و فرسودگی زیرساخت‌ها نقش ونزوئلا با بزرگترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان را به شدت تضعیف کرده است. صادرات نفت این کشور از ۳.۵ میلیون بشکه به کمتر از یک میلیون بشکه سقوط کرده و آینده بازار جهانی انرژی به تحولات سیاسی و بازگشت مجدد غول‌های نفتی آمریکا گره خورده است.

بازگشت نام ونزوئلا به تیتر اخبار پس از حمله آمریکا، سرنوشت سرمایه‌گذاری ۷۰ میلیون دلاری ایران‌خودرو و سایپا در این کشور آمریکای لاتین را دوباره به کانون توجهات آورده است. پروژه‌ای که از سال ۲۰۰۶ با تأسیس شرکت مشترک “ونیراتو” برای مونتاژ سمند (سنتارو) و پراید (تورپیال) آغاز شد، به دلیل عدم پرداخت به‌موقع پول توسط ونزوئلا زیان‌ده اعلام شد و نهایتاً در سال ۱۳۹۴ تعطیل گشت؛ حال باید دید احیای این سایت در سال ۱۴۰۲ که با وعده تولید ۲۰۰ هزار دستگاه خودرو در ۵ سال همراه بود، با تغییرات جدید سیاسی چه سرانجامی خواهد داشت.

آرگون اظهار کرد: سفر اخیر رئیس جمهوری به چند کشور آمریکای لاتین، به خوبی نشان می‌دهد که دو طرف از نظر سیاسی به یکدیگر نزدیک هستند و این آمادگی وجود دارد که سطح همکاری‌ها در بخش‌های مختلف افزایش پیدا کند اما در عین حال این سوال نیز وجود دارد که چرا سطح همکاری‌های اقتصادی دو طرف چندان گسترده نیست.