محمدجعفر محمدزاده/ روزنامه نگار
در نگاه دینی، رسانه وسیله ارتباطی و ابزار آگاهیبخشی و هدایت است. اینکه در رسانه ابراز عقیده میشود و یا از عقیدهای دفاع شود و یا عقیدهای نقد شود خوب و بلکه ضروری است. و این البته در حالی است که نقد حلقه گمشده فضای رسانهای و علمی کشور است و ضرورت تولید علم و بروز خلاقیت در توسعه نقد است، اما متاسفانه میبینیم که بیشتر اوقات یا نقد به معنی واقعی وجود ندارد و یا با تخریب آمیخته است و به اسم نقد گاهی عقیده و عقده جای هم را میگیرند. برخی بروز عقده را با ابراز عقیده اشتباه میگیرند، عقدهها منشأ شخصی و درونی دارند در حالی که عقیده یک تلقی دینی یا اجتماعی و گاه آرمانی است و دفاع از آن در حقیقت دفاع از بخش اعظمی از جامعه است که بدان عقیده وفادار و معتقدند. عقدهها ریشه روحی و روانی دارند و بیشتر به حقارتها و کمبودهایی که شخص در سالیان چه بسا دور با آن دست به گریبان بوده و از نهانخانه درون به بهانههای مختلف بروز میکند مربوط میشوند. تفاوت و فاصله عقده تا عقیده گرچه به ظاهر یک حرف بیشتر نیست؛ ولی برای عقیده میشود کشته شد و عقده را باید کُشت.
