صبا رضایی / روزنامهنگار
صنایعدستی حرفهای است که در آن محصولات با استفاده از دست تولید میشوند؛ دستهایی که معجزه میکنند و از هیچ، کالایی ارزشمند، هنری و فرهنگی میسازند.به دلیل نیاز به توان فیزیکی و استفاده از قدرت بدنی در تولید محصولات صنایعدستی، هنرمندان در معرض بیماریهای جسمانی قرار میگیرند، سلامت آنها به خطر میافتد و نیاز به درمان و بهبود جسمانی پیدا میکنند. همه میدانند که هزینه دارو و درمان بدون بیمه چقدر زیاد است؛ آن هم برای هنرمندی که خرید محصولاتش در داخل کشور هنوز رواج نیافته است. در واقع به نظر میرسد جامعه ما، با حرکت به سوی مدرنیته، ارزشها و هنر سنتی خود را به فراموشی سپرده است. با وجود چالشهای فروش محصولات در داخل و خارج از مرزهای ایران، هنرمندان مشکلات مالی بسیاری را بر دوش میکشند. از همه اینها گذشته باید دردناک باشد که قشری هنرمند که در تلاش برای توسعه فرهنگ و هنر کشور هستند از حمایتهای قانونی و دولتی برخوردار نباشد؛ سازمان تامین اجتماعی به آنها پشت کرده و از پذیرش بیمهگذار جدید در صنایعدستی خودداری کند. در روزهای اخیر مجلس شورای اسلامی با تصویب کلیات طرح حمایت از هنرمندان صنایعدستی، گام مهمی در جهت بهبود شرایط هنرمندان صنایعدستی برداشته است. سازمان میراث فرهنگی، صنایعدستی و گردشگری و وزارت صنعت، معدن و تجارت به عنوان نهادهای مسئول در زمینه بیمه فعالان صنایعدستی تعیین شدهاند. متاسفانه در دولت دهم به دلیل اشتباهات و خطاهایی که انجام شد و بدهی کلان دولت به سازمان تامیناجتماعی این سازمان حاضر به پذیرش بیمهگذار جدید نشده و بیمه بسیاری از هنرمندان صنایعدستی را قطع کرد و بدین ترتیب، قشری که بیش از همه نیاز به بیمه داشت از آن محروم ماند. این در حالی است که هنر دست هنرمندان صنایعدستی، کشور را به نشانی(برند) در صنایعدستی تبدیل کرده است. هنوز این طرح به تصویب نهایی نرسیده، اما به نظر میرسد باید به اجرایی شدن این طرح سرعت بخشید؛ نه برای هنرمندان سنتی که فروتنانه پرچم فرهنگ و سنت کشور را برافراشتهاند، بلکه برای افزایش صادرات غیرنفتی، افزایش تعاملات فرهنگی و کمک به تولید هرچه بیشتر محصولات صنایعدستی. به این دلایل حمایت از هنرمندان صنایعدستی از الزامات به شمار میآید.